Ишқи пинҳони боиси равшан равонӣ шуд маро

عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مرا

Равшани ин ғмхонаҳ аз сӯз наоне шуд маро

روشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مرا

Дар баландӣ , умри ман чун шамъ кӯтоҳӣ надошт

در بلندی، عمر من چون شمع کوتاهی نداشت

Зиндагонии кӯтаҳ аз оташ забонӣ шуд маро

زندگانی کوته از آتش‌زبانی شد مرا

Чун дар дӯзахи зи чашм боз будам дар азоб

چون درِ دوزخ ز چشمِ باز بودم در عذاب

Чашми пӯшидан , биҳишт ҷовдонӣ шуд маро

چشم‌پوشیدن، بهشتِ جاودانی شد مرا

То шудам хомӯш чун моҳӣ , муҳӣти пари хатар

تا شدم خاموش چون ماهی، محیطِ پر خطر

Маҳди осоиши зи файз безабонӣ шуд маро

مهدِ آسایش ز فیضِ بی‌زبانی شد مرا

Нахли умеди марои ҷузи бори дил ҳосил набӯд

نخلِ امیدِ مرا جز بارِ دل حاصل نبود

Ҳайф азон умрӣ ки сарф боғбонӣ шуд маро

حیف ازان عمری که صرفِ باغبانی شد مرا

Пой дар домони азлати каш ки чун мавҷи сароб

پای در دامان عزلت کش که چون موجِ سراب

Зиндагии по дар рикоб аз хуш аноне шуд маро

زندگی پا در رکاب از خوش‌عنانی شد مرا

Рехт ҳар хӯнӣ ки чархи сангдил дар соғарам

ریخت هر خونی که چرخِ سنگدل در ساغرم

Аз ҳўоҷўиии шароб арғавонӣ шуд маро

از هواجویی شرابِ ارغوانی شد مرا

Ҳосилаш чун ханда барқаст ашк бе шумор

حاصلش چون خندهٔ برق است اشکِ بی‌شمار

Ончии сарфи айш аз айём ҷавонӣ шуд маро

آنچه صرفِ عیش از ایامِ جوانی شد مرا

Хурдаи ҷонӣ ки дар ғами сарф кардани зулм буд

خردهٔ جانی که در غم‌صرف‌کردن ظلم بود

Чун гул бе дарди харҷ шодмонӣ шуд маро

چون گلِ بی‌درد خرجِ شادمانی شد مرا

Киштии ҷисмӣ каз ӯ умеди соҳили доштам

کشتیِ جسمی کز‌او امیدِ ساحل داشتم

Дар дили дарёи замини гир аз гаронӣ шуд маро

در دلِ دریا زمین‌گیر از گرانی شد مرا

Арз матлаб мекунад кӯтоҳи тӯли умр ро

عرض مطلب می‌کند کوتاه طولِ عمر را

Ҳифзи обрӯ , ҳаёт ҷовдонӣ шуд маро

حفظ آبرو، حیاتِ جاودانی شد مرا

Кард шеъри обдор аз оби Хизрам бе ниёз

کرد شعرِ آبدار از آبِ خضرم بی‌نیاز

Мазраъи умеди сабз аз трзбонӣ шуд маро

مزرعِ امیدِ سبز از ترزبانی شد مرا

Бар камоли лутф , рухсораст нодидани далел

بر کمالِ لطف، رخسارست نادیدن دلیل

Рағбати дидор беш аз лн тароне шуд маро

رغبتِ دیدار بیش از لن‌ترانی شد مرا

Нест соиби кӯтаҳӣ дар ҷазбаи афтодагон

نیست صائب کوتهی در جذبهٔ افتادگان

Роҳи даври ишқ , тай аз нотавонӣ шуд маро

راهِ دورِ عشق، طی از ناتوانی شد مرا

Хониш
ғзл шморҳ 135 — ъндлӣб ⬇