Ҳамчуи он раҳрав ки хоб олуд аз манзили гузашт

همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشت

Каъбаро гум кард ҳар кас бехабар аз дили гузашт

کعبه را گم کرد هر کس بی خبر از دل گذشت

Ҳамчуи тори сбҳаҳгар ҳамворасозӣ хеш ро

همچو تار سبحه گر همواره سازی خویش را

наме тавон дар як дам аз сад уқдаи мушкили гузашт

می توان در یک دم از صد عقده مشکل گذشت

Пеши заҳри миннати эҳсон буд шеру шукр

پیش زهر منت احسان بود شیر و شکر

Аз ҷавоби талхи мумсики ончӣ бар соили гузашт

از جواب تلخ ممسک آنچه بر سایل گذشت

Дар дили фӯлод , ҷавҳари мӯии оташ дида шуд

در دل فولاد، جوهر موی آتش دیده شد

То хаёли хӯни гармами теғро дар дили гузашт

تا خیال خون گرمم تیغ را در دل گذشت

Аз шикасти мавҷ чун оби гуҳар осӯда шуд

از شکست موج چون آب گهر آسوده شد

То дили дарёии ман аз сари соҳили гузашт

تا دل دریایی من از سر ساحل گذشت

Бо дил равшан нагардад ҷамъ , хоби офият

با دل روشن نگردد جمع، خواب عافیت

Умри шамъи мо ба ашку оҳ дар маҳфили гузашт

عمر شمع ما به اشک و آه در محفل گذشت

Барқ май тобади Аннан аз хори ҷавлонгоҳи ишқ

برق می تابد عنان از خار جولانگاه عشق

То гузашт аз водии маҷнӯн , чаҳ бар маҳмили гузашт !

تا گذشت از وادی مجنون، چه بر محمل گذشت!

Ҳалқаи доми чашм аз баҳри шикор ибрат аст

حلقه دام چشم از بهر شکار عبرت است

Вой бар он кас ки ин ибрати сарои ғофили гузашт

وای بر آن کس که این عبرت سرا غافل گذشت

То дарин гулзори соиб рост кардам қади хеш

تا درین گلزار صائب راست کردم قد خویش

Чун санавбари умри ман дар зери бори дили гузашт

چون صنوبر عمر من در زیر بار دل گذشت