Мади умри ман чу не дар нолау зории гузашт

مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشت

Аз тиҳии мағзии ҳаётам дар сбксории гузашт

از تهی مغزی حیاتم در سبکساری گذشت

Хоби ғифлати фурсати во кардани чашмии надод

خواب غفلت فرصت وا کردن چشمی نداد

Рӯзи ман дар пардаи шаб аз сияҳи кории гузашт

روز من در پرده شب از سیه کاری گذشت

Дар шабистон адам шуд шамъи кофурии маро

در شبستان عدم شد شمع کافوری مرا

Ончӣ аз шабҳои тори ман ба бедории гузашт

آنچه از شبهای تار من به بیداری گذشت

наме тавонам бетаъаммул сина зад бар теғи кӯҳ

می توانم بی تأمل سینه زد بر تیغ کوه

Лек натавонам ба осонии зи ҳамвории гузашт

لیک نتوانم به آسانی ز همواری گذشت

Бар дили хуши машрабам чун сояи абри баҳор

بر دل خوش مشربم چون سایه ابر بهار

Сахтии даврони сангини дил ба ҳамвории гузашт

سختی دوران سنگین دل به همواری گذشت

Саҷдаи гоҳи бихўдонро эҳтиромӣ лозим аст

سجده گاه بیخودان را احترامی لازم است

Аз дар майхона май бояд ба ҳушёрии гузашт

از در میخانه می باید به هشیاری گذشت

Золимонро ояи раҳмат буд фармони ғазал

ظالمان را آیه رحمت بود فرمان غزل

Чашм ӯ дар даври хат аз мардуми озории гузашт

چشم او در دور خط از مردم آزاری گذشت

Ин ҷавоби он ғазали соиб ки хусрав гуфта аст

این جواب آن غزل صائب که خسرو گفته است

Зойеъи он рӯзӣ ки мисатонро ба ҳушёрии гузашт

ضایع آن روزی که مستان را به هشیاری گذشت