Ончӣ аз хати ёрро бар ғунча мастур рафт
آنچه از خط یار را بر غنچه مستور رفت
Кӣ ба танги шукр аз тороҷи хайл мӯр рафт ?
کی به تنگ شکر از تاراج خیل مور رفت؟
Кӯчау бозорро савдои ман пар шӯр дошт
کوچه و بازار را سودای من پر شور داشت
Як ҷаҳон шуд бенамак то аз сари ман шӯр рафт
یک جهان شد بی نمک تا از سر من شور رفت
Аз адаб бо онкӣ кардам даври гардии ихтиёр
از ادب با آنکه کردم دور گردی اختیار
Умри ман дар орзӯии як нигоҳ давр рафт
عمر من در آرزوی یک نگاه دور رفت
Аз сиёҳии номаи аъмоли худро пок кард
از سیاهی نامه اعمال خود را پاک کرد
Ҳар ки зини мотами саро бо мӯӣ чун кофур рафт
هر که زین ماتم سرا با موی چون کافور رفت
Бар дил ва бар дидаи ёқӯб аз даврӣ нарафт
بر دل و بر دیده یعقوب از دوری نرفت
Ончӣ аз қурби накӯён бар ман маҳҷӯр рафт
آنچه از قرب نکویان بر من مهجور رفت
Ман нагӯям ҳеҷ , инсофаст эй бидодгар
من نگویم هیچ، انصاف است ای بیدادگر
Каз чунин майхонае бояд маро махмур рафт ?
کز چنین میخانه ای باید مرا مخمور رفت؟
Давр бошӣ соликони роҳи ҳақро лозим аст
دور باشی سالکان راه حق را لازم است
Ҳамчуи Мӯсо беАсо натавон ба кӯҳ тавр рафт
همچو موسی بی عصا نتوان به کوه طور رفت
намешавад бозичаи боди сабои хокистараш
می شود بازیچه باد صبا خاکسترش
Дар маҳофил ҳар ки чун парвона бедастур рафт
در محافل هر که چون پروانه بی دستور رفت
Ваҳшати ман аз гронҷонони тан парвар баҷост
وحشت من از گرانجانان تن پرور بجاست
Чун ба пои худ тавон дар зиндагӣ дар гӯр рафт ?
چون به پای خود توان در زندگی در گور رفت؟
Олами пари шӯр бо май мекунад кори намак
عالم پر شور با می می کند کار نمک
Ҳар ки маст омад ба ин ваҳшати саро , махмур рафт
هر که مست آمد به این وحشت سرا، مخمور رفت
Ҳарфи ҳақро бар замин андохтан беҳурматӣ аст
حرف حق را بر زمین انداختن بی حرمتی است
Зини сабаб бар минбари дори фано Мансур рафт
زین سبب بر منبر دار فنا منصور رفت
Кори ишқ аз ғайрат ҳамкор меёбад камол
کار عشق از غیرت همکار می یابد کمال
Қӯти бозуии ман аз рафтан ҳамзӯр рафт
قوت بازوی من از رفتن همزور رفت
Зиндагонӣ дар миёни халқи соиб мушкил аст
زندگانی در میان خلق صائب مشکل است
Варна урён ме тавон дар хона занбӯр рафт
ورنه عریان می توان در خانه زنبور رفت
Ин ҷавоби он ғазали соиб ки Сайид гуфта аст
این جواب آن غزل صائب که سید گفته است
Хор мегардад нигаҳ дар дида чун манзур рафт
خار می گردد نگه در دیده چون منظور رفت