Нестам булбул ки бар гулшан назар бошад маро

نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مرا

Боғҳои длгшо дар зер пар бошад маро

باغ‌های دلگشا در زیرِ پر باشد مرا

Тлхрўёнро май равшан гуворо ме кунад

تلخرویان را می روشن گوارا می کند

Абр бе май , кӯҳ бар болой сар бошад маро

ابرِ بی می، کوه بر بالای سر باشد مرا

Нестам як лаҳза бе машқи ҷунун , ҳар ҷо ки ҳаст

نیستم یک لحظه بی مشقِ جنون، هر جا که هست

Нўхтии пайваста дар мад назар бошад маро

نوخطی پیوسته در مدِ نظر باشد مرا

Серумаи хомӯшии ман аз саводи шҳрҳост

سرمهٔ خاموشیِ من از سوادِ شهرهاست

Чун ҷараси гулбонги ъушрат дар сафар бошад маро

چون جرس گلبانگِ عشرت در سفر باشد مرا

Ҳар чаҳ ғайр аз содаи лавҳӣ , доми парвоз ман аст

هر چه غیر از ساده لوحی، دامِ پروازِ من است

намефишонам , нақш агар бар бол ва пар бошад маро

می‌فشانم، نقش اگر بر بال و پر باشد مرا

Бодаи натавонади буруни бурдани маро аз фикри ёр

باده نتواند برون بردن مرا از فکرِ یار

Дасти доим чун сабу дар зер сар бошад маро

دست دایم چون سبو در زیرِ سر باشد مرا

Доғ дорад ланги тамкини ман гирдоб ро

داغ دارد لُنگِ تمکینِ منِ گرداب را

Сад каманди ваҳдат аз мавҷ хатар бошад маро

صد کمندِ وحدت از موجِ خطر باشد مرا

Май расонами шабнами худро ба хуршеди баланд

می‌رسانم شبنمِ خود را به خورشیدِ بلند

То ба чанд аз жолаи дандон бар ҷигар бошад маро

تا به چند از ژاله دندان بر جگر باشد مرا

Сахтии айёми натавонади маро хомӯш кард

سختیِ ایام نتواند مرا خاموش کرد

Хандаҳо чун Кебек дар кӯҳ ва камар бошад маро

خنده ها چون کبک در کوه و کمر باشد مرا

Дар муҳӣти раҳмати ҳақ , чун ҳубоби шӯхи чашм

در محیطِ رحمتِ حق، چون حبابِ شوخ چشم

Бодбони киштӣ аз домон тар бошад маро

بادبانِ کشتی از دامانِ تر باشد مرا

Бо хаёли он даҳан аз талхкомии фориғам

با خیالِ آن دهن از تلخکامی فارغم

Танагии дил дар назари танг шукр бошад маро

تنگیِ دل در نظر تُنگِ شکر باشد مرا

Манзили осоиши ман , маҳв дар худ гаштан аст

منزلِ آسایشِ من، محو در خود گشتن است

Гирдбодӣ метавонад роҳбар бошад маро

گردبادی می‌تواند راهبر باشد مرا

Кард фориғи ҳайрат аз омад шуд назора ам

کرد فارغ حیرت از آمد شدِ نظّاره‌ام

Пардаи бегонагии нур назар бошад маро

پردهٔ بیگانگی نورِ نظر باشد مرا

Нестам мурғӣ ки бошам бар дили сайёд , бор

نیستم مرغی که باشم بر دلِ صیاد، بار

Чашми домӣ дар камӣн дар ҳар гузар бошад маро

چشمِ دامی در کمین در هر گذر باشد مرا

Аз гаронсангӣ наме ҷанбами зи ҷои хештан

از گرانسنگی نمی‌جنبم ز جای خویشتن

Теғ агар чун кӯҳ бар болой сар бошад маро

تیغ اگر چون کوه بر بالای سر باشد مرا

Бар дилами гирд ятемӣ нест чун гавҳари гарон

بر دلم گَردِ یتیمی نیست چون گوهر گران

Рӯй дил бо хоксорон бештар бошад маро

روی دل با خاکساران بیشتر باشد مرا

Нест чун нозуки миёнӣ дар назар , ошуфта ам

نیست چون نازک میانی در نظر، آشفته‌ام

Риштаи шероза аз мӯӣ камар бошад маро

رشتهٔ شیرازه از موی کمر باشد مرا

Май гузорами дасти худро чун садаф бар рӯй ҳам

می‌گذارم دستِ خود را چون صدف بر روی هم

Қатраи обӣ агар ҳамчун гуҳар бошад маро

قطرهٔ آبی اگر همچون گهر باشد مرا

Дар дили чокам саросар меравад оби ҳаёт

در دلِ چاکم سراسر می‌رود آبِ حیات

То хироми ёр дар мад назар бошад маро

تا خرامِ یار در مدِ نظر باشد مرا

Нест аз кӯтаҳи забонӣ бар лабами меҳри сукут

نیست از کوته‌زبانی بر لبم مهرِ سکوت

Теғҳо пӯшида дар зер сипар бошад маро

تیغ‌ها پوشیده در زیرِ سپر باشد مرا

намекунам соиби зи сандали пардаи пӯшии дард ро

می‌کنم صائب ز صندل پرده‌پوشی درد را

Ҳоши ллٰаҳи шиквае аз дард сар бошад маро

حاش للّٰه شکوه‌ای از درد‌سر باشد مرا