Чун зи дунёи неъмати алвон ҳавас бошад маро ?

چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟

Хӯни дил чандон намеёбам ки бас бошад маро

خونِ‌دل چندان نمی‌یابم که بس باشد مرا

Мади оҳам , саркашӣ бо хештан оварда ам

مدِ آهم، سرکشی با خویشتن آورده‌ام

Нестам оташ ки раъноеи з хас бошад маро

نیستم آتش که رعنایی ز خس باشد مرا

Аз дили сад пора ,гар сад сол дар ин хокдон

از دلِ صد پاره، گر صد سال در این خاکدان

Зиндаи монам , порае ҳар сол бас бошад маро

زنده مانم، پاره‌ای هر سال بس باشد مرا

То наёсоед нафас аз рафтану боз омадан

تا نیاساید نفس از رفتن و باز‌آمدن

Рафтану боз омадан дар ҳар нафас бошад маро

رفتن و باز آمدن در هر نفس باشد مرا

Тарк афғон мекунам , то чанд дар ин корвон

ترکِ افغان می‌کنم، تا چند در این کاروان

Чун ҷараси фарёд бефарёдрас бошад маро ?

چون جرس فریادِ بی فریادرس باشد مرا؟

Гарчи умрӣ шуд зи мардуми хешро дуздида ам

گرچه عمری شد ز مردم خویش را دزدیده‌ام

Дар сар ҳар кӯчае чандин асас бошад маро

در سرِ هر کوچه‌ای چندین عسس باشد مرا

Гар зи дили беруни даҳуми хорӣ ки дорам дар ҷигар

گر ز دل بیرون دهم خاری که دارم در جگر

Ошёни омода дар кунҷ қафас бошад маро

آشیان آماده در کنجِ قفس باشد مرا

Зинда медорам ба ҳар навъе ки бошад хеш ро

زنده می‌دارم به هر نوعی که باشد خویش را

Гар чу оташ аз ҷаҳони як мушт хас бошад маро

گر چو آتش از جهان یک مشت خس باشد مرا

Боди соиби даъвии озодагӣ бар ман ҳаром

باد صائب دعوی آزادگی بر من حرام

Гар ба ҷузи тарки ҳавас дар дил ҳавас бошад маро

گر به جز ترکِ هوس در دل هوس باشد مرا