Булбули хуш нағмаам , бо гул сухан бошад маро
بلبلِ خوش نغمه‌ام، با گل سخن باشد مرا
Серумаи хомӯшӣ аз зоғ ва заған бошад маро
سرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا
Аз навой хеш чун булбул шавад равшани дилам
از نوای خویش چون بلبل شود روشن دلم
Шуълаи овоз , шамъ анҷуман бошад маро
شعلهٔ آواز، شمعِ انجمن باشد مرا
Нест бо ойӣна рӯй ҳарфи ман чун тӯтӣон
نیست با آیینه رویِ حرف من چون طوطیان
Ҳар куҷо бошам , сухан бо хештан бошад маро
هر کجا باشم، سخن با خویشتن باشد مرا
Суҳбати ман гарм бо хуноба навашон ме шавад
صحبتِ من گرم با خونابه‌نوشان می‌شود
Чун Суҳайли ин шӯхи чашмӣ дар Яман бошад маро
چون سهیل این شوخ‌چشمی در یمن باشد مرا
Дар фалохан мегузорад бесутунро теша ам
در فَلاخَن می‌گذارد بیستون را تیشه‌ام
Корфармое агар чун кӯҳкан бошад маро
کارفرمایی اگر چون کوهکن باشد مرا
Бар намеояд садо дар гӯшаи хилвати зи ман
بر‌نمی‌آید صدا در گوشهٔ خلوت ز من
Беқарорӣ чун сапанд аз анҷуман бошад маро
بی‌قراری چون سپند از انجمن باشد مرا
наметавонам дод пушти худ ба девори қафас
می‌توانم داد پشتِ خود به دیوار قفس
Гар насими ошноӣ дар чаман бошад маро
گر نسیمِ آشنایی در چمن باشد مرا
Душмани носозро хунин ҷигар дорам ба сабр
دشمنِ ناساز را خونین‌جگر دارم به صبر
намекунам гул , хор агар дар перҳан бошад маро
می‌کنم گل، خار اگر در پیرهن باشد مرا
Оташ дӯзах шавад бар ман гулистони халил
آتشِ دوزخ شود بر من گلستانِ خلیل
Доғи ишқ ӯ агар зеб бадан бошад маро
داغِ عشقِ او اگر زیبِ بدن باشد مرا
Дар ҳавои ҳалқаи зулфаши ҳамон хӯн ме хӯрам
در هوای حلقهٔ زلفش همان خون می‌خورم
Гар қадаҳи нофи ғизолон хутан бошад маро
گر قدح نافِ غزالانِ خُتن باشد مرا
намекунам боди саборо ҳалқаи берун дар
می‌کنم بادِ صبا را حلقهٔ بیرون در
Роҳ агар дар зулфи он паймон шикан бошад маро
راه اگر در زلفِ آن پیمان‌شکن باشد مرا
Май барам гӯии саодат аз миёни ошиқон
می‌برم گوی سعادت از میانِ عاشقان
Бар сари болингар он себ зқн бошад маро
بر سرِ بالین گر آن سیبِ ذقن باشد مرا
Дар ғарибии қатраи ман об гавҳар ме шавад
در غریبی قطرهٔ من آبِ گوهر می‌شود
Об дарёем ки талхӣ дар ватан бошад маро
آبِ دریایم که تلخی در وطن باشد مرا
Май занами худро бар оташ бар умеди пухтагӣ
می‌زنم خود را بر آتش بر امیدِ پختگی
Чун самар то кӣ раги хомӣ расан бошад маро
چون ثمر تا کی رگِ خامی رسن باشد مرا
Марги натавонади зи кӯяши пои ман кӯтоҳ кард
مرگ نتواند ز کویش پای من کوتاه کرد
Ҷомаи эҳроми соиб аз кафан бошад маро
جامهٔ احرام صائب از کفن باشد مرا