Хати гул рӯй ърқноки туро дар бар гирифт

خط گل روی عرقناک ترا در بر گرفت

Рӯй ин дарёии гўҳрхизро анбар гирифт

روی این دریای گوهرخیز را عنبر گرفت

То чаҳ бо парвона бедасту пой мо кунад

تا چه با پروانه بی دست و پای ما کند

Оташини рӯе каз ӯ боли самандар дар гирифт

آتشین رویی کز او بال سمندر در گرفت

То замин шуд ҷилваи гоҳи қомат ӯ , офтоб

تا زمین شد جلوه گاه قامت او، آفتاب

Хокро аз чеҳраи заррини худ дар зар гирифт

خاک را از چهره زرین خود در زر گرفت

Дасту по гум мекунад аз давр бош ноз ӯ

دست و پا گم می کند از دور باش ناز او

Ман ки аз ҷуръати тавонам доман маҳшар гирифт

من که از جرأت توانم دامن محشر گرفت

Ъушрат рӯй заминро барад бо худ зери хок

عشرت روی زمین را برد با خود زیر خاک

Аз сари кӯии ту хиштӣ ҳар ки зер сар гирифт

از سر کوی تو خشتی هر که زیر سر گرفت

Аз тани хокӣ асар нагузошт ҷон бе қарор

از تن خاکی اثر نگذاشت جان بی قرار

Бодаи пари зӯри мо хишт аз сари хам бар гирифт

باده پر زور ما خشت از سر خم بر گرفت

Май гудозади давлати дунёи дили огоҳ ро

می گدازد دولت دنیا دل آگاه را

Дар раги ҷони шамъро оташи зи тоҷ зар гирифт

در رگ جان شمع را آتش ز تاج زر گرفت

Гарчи ширинаст коми олам аз гуфтори ман

گرچه شیرین است کام عالم از گفتار من

Аз даҳони мӯр май бояд маро шукр гирифт

از دهان مور می باید مرا شکر گرفت

Чашми ҳамроҳии мадор аз кас , ки дар рӯзи сиёҳ

چشم همراهی مدار از کس، که در روز سیاه

Хизри натавонад ба обии даст Искандар гирифт

خضر نتواند به آبی دست اسکندر گرفت

Нест мардонро зи меҳри модари гетии насиб

نیست مردان را ز مهر مادر گیتی نصیب

Золро аз бе касе симурғи зер пар гирифт

زال را از بی کسی سیمرغ زیر پر گرفت

Дод бар боди фанои соиб чу гули авроқи мо

داد بر باد فنا صائب چو گل اوراق ما

Баъди айёмӣ ки чарх аз хоки моро бар гирифт

بعد ایامی که چرخ از خاک ما را بر گرفت