Пеши азин ҷонони ҳисоби дигар аз ман ме гирифт

پیش ازین جانان حساب دیگر از من می گرفت

Ҳамчуи қамарии тавқи ҳукми ман ба гардан ме гирифт

همچو قمری طوق حکم من به گردن می گرفت

Гар ба сайри хона ойӣна мерафт , аз ҳиҷоб

گر به سیر خانه آیینه می رفت، از حجاب

Аввал аз фармони пазирии рухсат аз ман мегирифт !

اول از فرمان پذیری رخصت از من می گرفت!

намеравад чун чок дар дилҳо саросари ин замон

می رود چون چاک در دلها سراسر این زمان

Покдомонӣ ки рӯ аз чашм сӯзан ме гирифт

پاکدامانی که رو از چشم سوزن می گرفت

Ин замони шамъи насими субҳгоҳии дида Эй аст

این زمان شمع نسیم صبحگاهی دیده ای است

Чеҳраи гармӣ каз ӯ оташ ба гулшан ме гирифт

چهره گرمی کز او آتش به گلشن می گرفت

Ин замон фаршаст дар ҳар кӯчае чун офтоб

این زمان فرش است در هر کوچه ای چون آفتاب

Он ки рӯй худ зи чашми шӯх равзан ме гирифт

آن که روی خود ز چشم شوخ روزن می گرفت

Ҳасани рӯзи афзӯн ӯ мустағнӣ аз машшота буд

حسن روز افزون او مستغنی از مشاطه بود

То Рахши ойӣна аз дилҳои равшан ме гирифт

تا رخش آیینه از دلهای روشن می گرفت

Ин замони хорам , вагарнаи пеши азин он шохи гул

این زمان خوارم، وگرنه پیش ازین آن شاخ گل

Ҳамчуи шабнами Тифли ашкамро ба доман ме гирифт

همچو شبنم طفل اشکم را به دامن می گرفت

Синаи чокии ҳамчуи гул май гашт бар гирди дилам

سینه چاکی همچو گل می گشت بر گرد دلم

Ғунчааш рӯзӣ ки сомон шукуфтан ме гирифт

غنچه اش روزی که سامان شکفتن می گرفت

Нест ашку оҳро таъсир дар сангини дилон

نیست اشک و آه را تأثیر در سنگین دلان

Варна дили оташи зи сангу об аз оҳан ме гирифт

ورنه دل آتش ز سنگ و آب از آهن می گرفت

Дида будам ин парешоне ки пеш омад маро

دیده بودم این پریشانی که پیش آمد مرا

Соиби он рӯзӣ ки дил дар зулф маскан ме гирифт

صائب آن روزی که دل در زلف مسکن می گرفت