Ғам аз дил мезадойад чун сабоҳи иди рухсорат

غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارت

Намози ид воҷиб мекунад бар халқи дидорат

نماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت

Ту бо он қомати раъно ба ҳар гулшан ки бхромӣ

تو با آن قامت رعنا به هر گلشن که بخرامی

Хиёбон мекашад чун сарви қад аз шавқи рафторат

خیابان می کشد چون سرو قد از شوق رفتارت

зи ширинии сиришки шамъи нақл анҷуман гардад

ز شیرینی سرشک شمع نقل انجمن گردد

Ба ҳар маҳфил ки ояд дар сухани лаъли шкрборт

به هر محفل که آید در سخن لعل شکربارت

Сарафрозии туро чун шохи гул май зебад аз хубон

سرافرازی ترا چون شاخ گل می زیبد از خوبان

Ки гули сомони бол впр диҳад аз шавқи дасторат

که گل سامان بال وپر دهد از شوق دستارت

Нагардад дар тамошои ту чун назорагии ҳайрон ?

نگردد در تماشای تو چون نظارگی حیران؟

Ки медорад арақро аз чакидани бози рухсорат

که می دارد عرق را از چکیدن باز رخسارت

Сухан хӯнҳо хӯрд то зон лаби нозук бурун ояд

سخن خونها خورد تا زان لب نازک برون آید

зи хӯни халқ серобаст аз баси лаъли хунхорат

ز خون خلق سیراب است از بس لعل خونخوارت

Чаҳ гул чӣанд зи рухсори ту чашми ашкбори ман ?

چه گل چیند ز رخسار تو چشم اشکبار من؟

Ки медонад арақро шабнами бегонаи гулзорат

که می داند عرق را شبنم بیگانه گلزارت

Шавад ратли гарони назорагиро нақши пои ту

شود رطل گران نظارگی را نقش پای تو

зи баси мастона чун мавҷи шароби афтодаи рафторат

ز بس مستانه چون موج شراب افتاده رفتارت

Ғубори олӯдаи гирд касодӣ меравад берун

غبار آلوده گرد کسادی می رود بیرون

Агар Юсуф ба он сомон ҳасан ояд ба бозорат

اگر یوسف به آن سامان حسن آید به بازارت

Чу мижгон синаам чокаст аз рашки нигоҳи ту

چو مژگان سینه ام چاک است از رشک نگاه تو

Ки дар ҳар гардишӣ гардад ба гирди чашми беморат

که در هر گردشی گردد به گرد چشم بیمارت

Кабобтар ба ахгари ончунон ҳаргиз наме часбад

کباب تر به اخگر آنچنان هرگز نمی چسبد

Ки май часбади зи хунгармӣ ба дилҳо лаъли хунхорат

که می چسبد ز خونگرمی به دلها لعل خونخوارت

Магари зулфат ънондорӣ кунад дилҳои ваҳшӣ ро

مگر زلفت عنانداری کند دلهای وحشی را

Ки аз шухии напардозад ба ошиқи чашми айёрат

که از شوخی نپردازد به عاشق چشم عیارت

Туро май зебад аз занҷири мӯёни банда парвардан

ترا می زیبد از زنجیر مویان بنده پروردن

Ки бар озодамардон нозҳо дорад гирифторат

که بر آزادمردان نازها دارد گرفتارت

зи гулзори ту мурғи ҷони соиб чун ҳаво гирад ?

ز گلزار تو مرغ جان صائب چون هوا گیرد؟

Ки домангир гардад буии гулро хори деворат

که دامنگیر گردد بوی گل را خار دیوارت