Даст бар ҳар чаҳ фишондам ба раг ҷон овехт

دست بر هر چه فشاندم به رگ جان آویخت

Доман аз ҳар чаҳ кашидам ба гиребон овехт

دامن از هر چه کشیدم به گریبان آویخت

Домани грмрўони шуъла бе зинҳораст

دامن گرمروان شعله بی زنهارست

Чун марои хори ғами ишқ ба домон овехт ?

چون مرا خار غم عشق به دامان آویخت؟

Даст дар доман ҳар хор занад ғарқаи баҳр

دست در دامن هر خار زند غرقه بحر

Чаҳ аҷабгар зи назари ашк ба мижгон овехт

چه عجب گر ز نظر اشک به مژگان آویخت

Гуфтам аз водии ғифлат қадамӣ бурдорам

گفتم از وادی غفلت قدمی بردارم

Кӯҳам аз пои гронхўоб ба домон овехт

کوهم از پای گرانخواب به دامان آویخت

Май расонад ба лаби чоҳи занхдони худ ро

می رساند به لب چاه زنخدان خود را

Ҳар ки дар домани он зулф парешон овехт

هر که در دامن آن زلف پریشان آویخت

Ранҷ ғурбат накушуд ҳар ки дарин фасли баҳор

رنج غربت نکشد هر که درین فصل بهار

Қафаси булбули моро ба гулистон овехт

قفس بلبل ما را به گلستان آویخت

Пардае буд ки бар домани маҳмили афканд

پرده ای بود که بر دامن محمل افکند

Хӯни маҷнӯн ки ба домон биёбон овехт

خون مجنون که به دامان بیابان آویخت

Киштии Нӯҳи дарин баҳр буд коми наҳанг

کشتی نوح درین بحر بود کام نهنگ

Ҷон касе барад ки дар доман тӯфон овехт

جان کسی برد که در دامن طوفان آویخت

Ин на абраст , ки дӯди дили мурғони чаман

این نه ابرست، که دود دل مرغان چمن

Пардаи оҳ ба симоӣ гулистон овехт

پرده آه به سیمای گلستان آویخت

То назар бар лаб мегаван ту афтод маро

تا نظر بر لب میگون تو افتاد مرا

Ҳамчуи ахгар ба кабоби дил сӯзон овехт

همچو اخگر به کباب دل سوزان آویخت

Бо адаб бош ки аз дидаи соҳиби назарон

با ادب باش که از دیده صاحب نظران

Ишқ дар ҳар гузари ойӣна рахшон овехт

عشق در هر گذر آیینه رخشان آویخت

Чаҳ аҷаби соиб агар хӯн чакад аз минқораш

چه عجب صائب اگر خون چکد از منقارش

Нағмасанҷӣ ки ба як пои з бустон овехт

نغمه سنجی که به یک پای ز بستان آویخت