Ашк лаълӣаст равон бар рух чун зар ки марост

اشک لعلی است روان بر رخ چون زر که مراست

Баҳру конро набӯд ин зару гавҳар ки марост

بحر و کان را نبود این زر و گوهر که مراست

Ҳарфи ҳақ гарчи баландаст зи ман чун Мансур

حرف حق گرچه بلندست ز من چون منصور

Сардораст бсомонтри азин сар ки марост

سردارست بسامانتر ازین سر که مراست

Ҳар қадар беш хӯрам , кам нашавад хӯни ҷигар

هر قدر بیش خورم، کم نشود خون جگر

Чашми бади даври азин бодаи аҳмар ки марост

چشم بد دور ازین باده احمر که مراست

Баҳри коҳиш буд афзоиши ман чун маи нав

بهر کاهش بود افزایش من چون مه نو

Каз дили хеш буд ризқи муқаддар ки марост

کز دل خویش بود رزق مقدر که مراست

Доғи болини ману дард буд бистари ман

داغ بالین من و درد بود بستر من

Чун кунам хоб ба ин болашу бистар ки марост ?

چون کنم خواب به این بالش و بستر که مراست؟

Магар аз ҷозибаи ишқ ба ҷое барисам

مگر از جاذبه عشق به جایی برسم

Варна пайдост куҷо мерасад ин пар ки марост

ورنه پیداست کجا می رسد این پر که مراست

Нест мумкин ки кунад дона ман нашаву намо

نیست ممکن که کند دانه من نشو و نما

Гар раг абр шавад ҳар мижатар ки марост

گر رگ ابر شود هر مژه تر که مراست

Он ки ҷони ду ҷаҳонро ба нигоҳӣ нахирад

آن که جان دو جهان را به نگاهی نخرد

Кӣ ба чашм оядаш ин ҷони муҳақар ки марост ?

کی به چشم آیدش این جان محقر که مراست؟

Нест дар майкадаи ишқ касеро соиб

نیست در میکده عشق کسی را صائب

Аз дилу чашми худ ин шишау соғар ки марост

از دل و چشم خود این شیشه و ساغر که مراست