Пардаи шаб буд айёми шабобӣ ки марост

پرده شب بود ایام شبابی که مراست

Раг сангаст зи ғифлати раги хобӣ ки марост

رگ سنگ است ز غفلت رگ خوابی که مراست

Дорад аз кӯии хароботи марои мустағнӣ

دارد از کوی خرابات مرا مستغنی

Аз дилу дидаи шаробӣу кабобӣ ки марост

از دل و دیده شرابی و کبابی که مراست

Нест дар ҷустани дармони дил кам ҳавсила ро

نیست در جستن درمان دل کم حوصله را

Дар талабкории дарди ту шитобӣ ки марост

در طلبکاری درد تو شتابی که مراست

Бо лаб хушк кунад шукри таровуш аз ман

با لب خشک کند شکر تراوش از من

Пардаи об ҳаётаст саробӣ ки марост

پرده آب حیات است سرابی که مراست

Чун набандам камари хасмӣ ин ҳастӣ пуч ?

چون نبندم کمر خصمی این هستی پوچ؟

Гиреҳ хотир баҳраст ҳубобӣ ки марост

گره خاطر بحرست حبابی که مراست

Бардааст аз дили ман ваҳшати танҳоӣ ро

برده است از دل من وحشت تنهایی را

Бо хаёли ту саволӣу ҷавобӣ ки марост

با خیال تو سؤالی و جوابی که مراست

Нест зон тарафи биногваш , дар гӯши туро

نیست زان طرف بناگوش، در گوش ترا

Аз тамошои рахти чашми пари обӣ ки марост

از تماشای رخت چشم پر آبی که مراست

Ҳар ки афтод , зи афтодагӣ эмин гардад

هر که افتاد، ز افتادگی ایمن گردد

Чаҳ кунад сайл ба девори харобӣ ки марост ?

چه کند سیل به دیوار خرابی که مراست؟

Нест бо дидаи бедори тани осонон ро

نیست با دیده بیدار تن آسانان را

Бо шкрхўоби фароғати шкробӣ ки марост

با شکرخواب فراغت شکرابی که مراست

Хизрро мекунад аз чашмаи ҳайвони дилсард

خضر را می کند از چشمه حیوان دلسرد

Аз дами теғи шаҳодати дами обӣ ки марост

از دم تیغ شهادت دم آبی که مراست

намекунад зуди ҳисоби ман ва ҳастиро пок

می کند زود حساب من و هستی را پاک

Ҳамчуи субҳи ин нафаси по ба рикобӣ ки марост

همچو صبح این نفس پا به رکابی که مراست

Накунад оташи хўнгрм агар дилсӯзӣ

نکند آتش خونگرم اگر دلسوزی

Кист то хушк кунад ашки кабобӣ ки марост ?

کیست تا خشک کند اشک کبابی که مراست؟

Ъушрати насяи равшани гуҳарони нақд ман аст

عشرت نسیه روشن گهران نقد من است

Дар раг ток занад ҷӯш , шаробӣ ки марост

در رگ تاک زند جوش، شرابی که مراست

Рӯзии мурғи чаман аз гул шабнам зада нест

روزی مرغ چمن از گل شبنم زده نیست

Зон изор арақ олуд гулобӣ ки марост

زان عذار عرق آلود گلابی که مراست

Чаҳ зарураст бар авроқи ҷаҳони гардидан ?

چه ضرورست بر اوراق جهان گردیدن؟

Дар назар аз дили сад пораи китобӣ ки марост

در نظر از دل صد پاره کتابی که مراست

Аз шумори нафас хеш нигарадам ғофил

از شمار نفس خویش نگردم غافل

Ҳар нафаси нақд буд рӯзи ҳисобӣ ки марост

هر نفس نقد بود روز حسابی که مراست

Нест мумкин ки нашавед зи дилами гирди малол

نیست ممکن که نشوید ز دلم گرد ملال

Соиб аз табъи равони ин лаби обӣ ки марост

صائب از طبع روان این لب آبی که مراست