Аз замини авҷ гирифтааст ғуборӣ ки марост

از زمین اوج گرفته است غباری که مراست

Эмин аз силӣ мавҷаст канорӣ ки марост

ایمن از سیلی موج است کناری که مراست

Чашм пӯшидаам аз ҳар чаҳ дарин олам ҳаст

چشم پوشیده ام از هر چه درین عالم هست

Чаҳ кунад сайли ҳаводис ба ҳисорӣ ки марост ?

چه کند سیل حوادث به حصاری که مراست؟

Кор зангор кунад бо дил чун оина ам

کار زنگار کند با دل چون آینه ام

Гарчи ҳаст аз дгарони нақшу нигорӣ ки марост

گرچه هست از دگران نقش و نگاری که مراست

Нест мумкин ки маро пок насозад аз айб

نیست ممکن که مرا پاک نسازد از عیب

Аз сари зонуии худ оинаи дорӣ ки марост

از سر زانوی خود آینه داری که مراست

Ҷон ғурбат задаро зуд ба побӯси ватан

جان غربت زده را زود به پابوس وطن

Май расонади нафаси барқи саворӣ ки марост

می رساند نفس برق سواری که مراست

Дорад аз гулшани фирдавси марои мустағнӣ

دارد از گلشن فردوس مرا مستغنی

Зери болу пари худ боғу баҳорӣ ки марост

زیر بال و پر خود باغ و بهاری که مراست

Нест аз хоки гаронсанг ба дили қорун ро

نیست از خاک گرانسنگ به دل قارون را

Бар дил аз раҳгузари ҷисми ғуборӣ ки марост

بر دل از رهگذر جسم غباری که مراست

Хизрро мекунад аз чашмаи ҳайвони дилсард

خضر را می کند از چشمه حیوان دلسرد

Дар саропардаи шаби оби хуморӣ ки марост

در سراپرده شب آب خماری که مراست

Яди Байзои сияҳӣ аз дили фиръавни набард

ید بیضا سیهی از دل فرعون نبرد

Субҳи равшан чаҳ кунад бо шаби торӣ ки марост ?

صبح روشن چه کند با شب تاری که مراست؟

Ҳайф ва сад ҳайф ки аз қаҳти ҷгрсўхтгон

حیف و صد حیف که از قحط جگرسوختگان

Дар дил санг шуд афсурда , шарорӣ ки марост

در دل سنگ شد افسرده، شراری که مراست

Гул бе хори зи хори сари девори шкФт

گل بی خار ز خار سر دیوار شکفت

То чҳо гул кунад аз бутаи хорӣ ки марост

تا چها گل کند از بوته خاری که مراست

намекунам хуши дили худро ба таманнои висол

می کنم خوش دل خود را به تمنای وصال

Сояи мурғ ҳавоӣаст шикорӣ ки марост

سایه مرغ هوایی است شکاری که مراست

Нест дар олами эҷоди фазойии соиб

نیست در عالم ایجاد فضایی صائب

Ки нафас рост кунад мушти ғуборӣ ки марост

که نفس راست کند مشت غباری که مراست