Кор срҷўш кунад дарди аёғӣ ки марост

کار سرجوش کند درد ایاغی که مراست

Пари тоўс буд пои чароғӣ ки марост

پر طاوس بود پای چراغی که مراست

Накунад шабнами гули реги равонро сероб

نکند شبنم گل ریگ روان را سیراب

Тар нагардад з май ноби димоғӣ ки марост

تر نگردد ز می ناب دماغی که مراست

Хонаи халқ агар аз равзана равшан гардад

خانه خلق اگر از روزنه روشن گردد

Дил сияҳ мешавад аз равзани доғӣ ки марост

دل سیه می شود از روزن داغی که مراست

Нест муҳтоҷ ба шамъи дгарони хонаи ман

نیست محتاج به شمع دگران خانه من

Ҳам зи саргармӣ хешаст чароғӣ ки марост

هم ز سرگرمی خویش است چراغی که مراست

Нест чун лолаи марои чашм ба дасти дгарон

نیست چون لاله مرا چشم به دست دگران

намебурун оварад аз хеши аёғӣ ки марост

می برون آورد از خویش ایاغی که مراست

Қисмати холи зи кунҷи даҳан хубон нест

قسمت خال ز کنج دهن خوبان نیست

Соиб аз рӯй замини кунҷи фироқӣ ки марост

صائب از روی زمین کنج فراغی که مراست