Қонеъ аз соф ба дардасти димоғӣ ки марост

قانع از صاف به دردست دماغی که مراست

Равған аз рег кунад ҷазб , чароғӣ ки марост

روغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست

Бас ки аз ишқи ту ҳар лаҳза ба рангии сӯзам

بس که از عشق تو هر لحظه به رنگی سوزم

Боли тос буд пои чароғӣ ки марост

بال طاس بود پای چراغی که مراست

намешавад бози дили танги ман аз чини ҷабин

می شود باز دل تنگ من از چین جبین

Чӯб манъаст калид дар боғӣ ки марост

چوب منع است کلید در باغی که مراست

Донаи сӯхта , аз барқ чаҳ парво дорад ?

دانه سوخته، از برق چه پروا دارد؟

Чаҳ кунад нохуни алмос ба доғӣ ки марост ?

چه کند ناخن الماس به داغی که مراست؟

Нарасад ншأаҳи дидор ба дил аз чашмам

نرسد نشأه دیدار به دل از چشمم

Ки зи ман ташнатар афтодаи аёғӣ ки марост

که ز من تشنه تر افتاده ایاغی که مراست

Нарасад аз дами гармам ба заъифони осеб

نرسد از دم گرمم به ضعیفان آسیب

намедиҳад кӯча ба парвонаи чароғӣ ки марост

می دهد کوچه به پروانه چراغی که مراست

Длгшотр буд аз домани саҳрои биҳишт

دلگشاتر بود از دامن صحرای بهشت

Соиб аз рахнаи дили кунҷи фироқӣ ки марост

صائب از رخنه دل کنج فراغی که مراست