Донаи ашк буд тӯшаи роҳӣ ки марост

دانه اشک بود توشه راهی که مراست

Дили осӯда буд қофила гоҳе ки марост

دل آسوده بود قافله گاهی که مراست

Камар аз муваҷҷаҳ хешаст маро чун дарё

کمر از موجه خویش است مرا چون دریا

Чун ҳубоб аз сар пучаст кулоҳӣ ки марост

چون حباب از سر پوچ است کلاهی که مراست

Душмани хеш буд ҳар ки маро май сӯзад

دشمن خویش بود هر که مرا می سوزد

Хӯнии барқ буд мушти гиёҳӣ ки марост

خونی برق بود مشت گیاهی که مراست

Гар қаноат ба пар коҳ кунам , чашми ҳасуд

گر قناعت به پر کاه کنم، چشم حسود

Пари برارد ба ҳавои пари коҳӣ ки марост

پر برآرد به هوای پر کاهی که مراست

Дар кашӣдан чаҳ хаёл аст кунад кӯтоҳӣ

در کشیدن چه خیال است کند کوتاهی

То ба гавҳар нарасад риштаи оҳӣ ки марост

تا به گوهر نرسد رشته آهی که مراست

То ба зулфаш надиҳӣ дил , ба ту равшан нашавад

تا به زلفش ندهی دل، به تو روشن نشود

Ки шаби қадар буд рӯзи сиёҳӣ ки марост

که شب قدر بود روز سیاهی که مراست

Дидаи поки клФ май барад аз чеҳраи моҳ

دیده پاک کلف می برد از چهره ماه

Рух чун моҳ магардон зи нигоҳӣ ки марост

رخ چون ماه مگردان ز نگاهی که مراست

Баҳри равшангари ойӣнаи сайлоб буд

بحر روشنگر آیینه سیلاب بود

Пеши раҳмат чаҳ буд гирди гуноҳӣ ки марост

پیش رحمت چه بود گرد گناهی که مراست

Ҳалқа дар гӯши фалак май кашам аз нолау оҳ

حلقه در گوش فلک می کشم از ناله و آه

Кист то теғ шавад пеши сипоҳӣ ки марост ?

کیست تا تیغ شود پیش سپاهی که مراست؟

Чаҳ кунам соиб агар сар ба гиребони нкшм ?

چه کنم صائب اگر سر به گریبان نکشم؟

Ғайри боли впр худ нест паноҳӣ ки марост

غیر بال وپر خود نیست پناهی که مراست