Ишқи битобии зарроти ҷаҳонро сабаб аст

عشق بیتابی ذرات جهان را سبب است

Зардии чеҳраи хуршеди зи дард талаб аст

زردی چهره خورشید ز درد طلب است

Як замон бе дами гарму нафас сард мабош

یک زمان بی دم گرم و نفس سرد مباش

Ки зи анфос , ҳамин як ду нафас мунтахаб аст

که ز انفاس، همین یک دو نفس منتخب است

Магушо лаб ба шикарханд ки дар олами дард

مگشا لب به شکرخند که در عالم درد

Рахнаи мамлакати дил , дами субҳ тараб аст

رخنه مملکت دل، دم صبح طرب است

Чун садаф ҳар ки ба дарюзаи даҳан боз кунад

چون صدف هر که به دریوزه دهن باز کند

Гарчи дар оби гуҳар ғӯта занад , хушк лаб аст

گرچه در آب گهر غوطه زند، خشک لب است

Дили зи бедории шаб , зинда ҷовид шавад

دل ز بیداری شب، زنده جاوید شود

Чашмаи Хизри ниҳон дар таҳи домон шаб аст

چشمه خضر نهان در ته دامان شب است

Моҳу хуршед буд шамъи таҳи домонаш

ماه و خورشید بود شمع ته دامانش

Сари зулфӣ ки сияҳи рӯзии моро сабаб аст

سر زلفی که سیه روزی ما را سبب است

Сабз талхӣ натавон ёфт ба ширинии ту

سبز تلخی نتوان یافت به شیرینی تو

Гӯшаи чашми турои чошнии кунҷ лаб аст

گوشه چشم ترا چاشنی کنج لب است

Чаҳ кунад соиби мискини нгдозд чун мум ?

چه کند صائب مسکین نگدازد چون موم؟

Рӯзгорӣаст ки дарбанди гарон адаб аст

روزگاری است که دربند گران ادب است