Хоҷаи битоб дар изҳори зар ва мол худаст
خواجه بیتاب در اظهار زر و مال خودست
Наъли тоўс дар оташи зи пар ва бол худаст
نعل طاوس در آتش ز پر و بال خودست
Хабар аз ҳол касе нест хўдороён ро
خبر از حال کسی نیست خودآرایان را
Ҳамаи ҷои дидаи тоўс ба дунбол худаст
همه جا دیده طاوس به دنبال خودست
намекунад зулфи спрдории ҳасан аз офот
می کند زلف سپرداری حسن از آفات
Чатри тоўси худорои зи пар ва бол худаст
چتر طاوس خودآرا ز پر و بال خودست
Офати чашми зи паии ҷилва рангин дорад
آفت چشم ز پی جلوه رنگین دارد
Пари тоўси дарин доира помол худаст
پر طاوس درین دایره پامال خودست
Гар шавад зеру зибр ҳар ду ҷаҳон , чун тоўс
گر شود زیر و زبر هر دو جهان، چون طاوس
Ҳасани машғӯли тамошои пар ва бол худаст
حسن مشغول تماشای پر و بال خودست
Пари тоўс ба сад ранг барояд ҳар рӯз
پر طاوس به صد رنگ برآید هر روز
Пои тоўси дарин доира бар ҳол худаст
پای طاوس درین دایره بر حال خودست
Чун Сикандари ҷигари ташнаи зи зулмоти орад
چون سکندر جگر تشنه ز ظلمات آرد
Ҳар ки нозинда ба бахти худ ва иқбол худаст
هر که نازنده به بخت خود و اقبال خودست
Хонаи пари шаҳд чу гардад магас овора шавад
خانه پر شهد چو گردد مگس آواره شود
Офати хоҷаи мағрур , ҳам аз мол худаст
آفت خواجه مغرور، هم از مال خودست
Ранҷи борӣки ту аз фарбеҳӣ умедаст
رنج باریک تو از فربهی امیدست
Ҳирсро доми балои ришта омол худаст
حرص را دام بلا رشته آمال خودست
Покӣ аз қайд бадан мекунад озоди туро
پاکی از قید بدن می کند آزاد ترا
Бади гуҳари хору хаси дида ғарбол худаст
بد گهر خار و خس دیده غربال خودست
Дар хазон хӯн нахурд булбули дурандешӣ
در خزان خون نخورد بلبل دوراندیشی
Ки сараши фасли баҳорон ба таҳ бол худаст
که سرش فصل بهاران به ته بال خودست
Барнадорад сар аз ойӣнаи зонуи ҳаргиз
برندارد سر از آیینه زانو هرگز
Соиб аз баси хаҷал аз сӯрат аҳвол худаст
صائب از بس خجل از صورت احوال خودست
Чашм пӯшида шавад рӯзи қиёмати маҳшур
چشم پوشیده شود روز قیامت محشور
Бас ки соиби хаҷал аз нома аъмол худаст
بس که صائب خجل از نامه اعمال خودست