Субҳ аз ҷонҳои равшан ёд меояд маро

صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مرا

Шом аз торикии тан ёд меояд маро

شام از تاریکی تن یاد می‌آید مرا

Аз дами сарди хазони баррагӣ ки меуфтад ба хок

از دمِ سردِ خزان برگی که می‌افتد به خاک

Аз ҷаҳон бебарг рафтан ёд меояд маро

از جهان بی‌برگ رفتن یاد می‌آید مرا

намешавам чун шабнами гули об аз трдомнӣ

می‌شوم چون شبنمِ گل آب از تردامنی

Чун азон покизаи доман ёд меояд маро

چون ازان پاکیزه دامن یاد می‌آید مرا

Нолаи хезад чун сапанд аз донаам бе ихтиёр

ناله خیزد چون سپند از دانه‌ام بی اختیار

Чун азон саҳроу хирман ёд меояд маро

چون ازان صحرا و خرمن یاد می‌آید مرا

намешавад ёқӯтӣ аз хӯни ҷигари минқори ман

می‌شود یاقوتی از خونِ جگر منقارِ من

Чун азон фирӯзаи гулшан ёд меояд маро

چون ازان فیروزه گلشن یاد می‌آید مرا

Гавҳарамро медиҳад гирди ятемии хокмол

گوهرم را می دهد گَردِ یتیمی خاکمال

Чун азон дарёии равшан ёд меояд маро

چون ازان دریای روشن یاد می‌آید مرا

Теғ мегардад алиф бар синаи шаҳбози ман

تیغ می‌گردد الف بر سینهٔ شهبازِ من

Гоҳ-гоҳе каз нишеман ёд меояд маро

گاهگاهی کز نشیمن یاد می‌آید مرا

намешавад чашмами зи ҳасрат чун яди Байзои сифед

می‌شود چشمم ز حسرت چون یدِ بیضا سفید

Чун зи тавру нахли эмин ёд меояд маро

چون ز طور و نخلِ ایمن یاد می‌آید مرا

Тифли ашкам , нест ҷузи гирди ятемӣ доя ам

طفلِ اشکم، نیست جز گَردِ یتیمی دایه‌ام

Кӣ зи оғӯшу зи доман ёд меояд маро

کی ز آغوش و ز دامن یاد می‌آید مرا

Риштаи ашкам ба доман мерасад бе ихтиёр

رشتهٔ اشکم به دامن می‌رسد بی‌اختیار

Чун зи ъисиٰи ҳамчуи сӯзан ёд меояд маро

چون ز عیسیٰ همچو سوزن یاد می‌آید مرا

Нест то гул дар назари соиб чу булбули хомшм

نیست تا گل در نظر صائب چو بلبل خامشم

Дар ҳузури гули зи шеван ёд меояд маро

در حضورِ گل ز شیون یاد می‌آید مرا