Хати шбрнг каз ӯ ҳасан батонро хатараст

خط شبرنگ کز او حسن بتان را خطرست

Чашми айёри турои парда гилӣм дигараст

چشم عیار ترا پرده گلیم دگرست

Нест аз оби гуҳар бар ҷигари ташнаи лабон

نیست از آب گهر بر جگر تشنه لبان

Аз лаби лаъли ту доғӣ ки маро бар ҷигараст

از لب لعل تو داغی که مرا بر جگرست

Ноумедӣаст ба пайғом либосӣ хурсанд

ناامیدی است به پیغام لباسی خرسند

Вар на аз Юсуфи мо боди сабои бихбрст

ور نه از یوسف ما باد صبا بیخبرست

Давлатиро ки буд боли ҳумои боиси он

دولتی را که بود بال هما باعث آن

Пеши арбоби басират ба ҷиноҳ сафараст

پیش ارباب بصیرت به جناح سفرست

Чаҳ хаёласт зи мо хотир хорӣ шаканд ?

چه خیال است ز ما خاطر خاری شکند؟

Пои пари обилаи сӯхтагон дида вараст

پای پر آبله سوختگان دیده ورست

Занги афсӯс буд қисматаш аз нақш ва нигор

زنگ افسوس بود قسمتش از نقش و نگار

Ҳар ки чун оинау об , парешон назараст

هر که چون آینه و آب، پریشان نظرست

Дидаи ҳасрати ғаввоси нафаси бохта Эй аст

دیده حسرت غواص نفس باخته ای است

Ҳар ҳубобӣ ки дарин қулзуми хӯн ҷилва гараст

هر حبابی که درین قلزم خون جلوه گرست

Толеъи шабнам бе шарми баланд афтода аст

طالع شبنم بی شرم بلند افتاده است

Варна аз домани гули домани мо поктрст

ورنه از دامن گل دامن ما پاکترست

Дар шкрзор қаноат набӯд талхии айш

در شکرزار قناعت نبود تلخی عیش

Дидаи мӯри дарин бодия танг шукраст

دیده مور درین بادیه تنگ شکرست

Шиква аз санг надорад гуҳари мо соиб

شکوه از سنگ ندارد گهر ما صائب

Ҳар шикастӣ ки ба гавҳар расад аз ҳам гуҳараст

هر شکستی که به گوهر رسد از هم گهرست