Рози ман нақли маҷолиси з сафоӣ гуҳараст

راز من نقل مجالس ز صفای گهرست

Ҳамчуи ойӣнаи маро ҳар чаҳ буд дар назараст

همچو آیینه مرا هر چه بود در نظرست

Зин чаҳ ҳосил ки рухи ёри маро дар назараст ?

زین چه حاصل که رخ یار مرا در نظرست؟

Чашм ҳайрат задагон ҳалқаи беруни дуруст

چشم حیرت زدگان حلقه بیرون درست

Тӯша бардоштан ойӣна сбкборон нест

توشه برداشتن آیینِ سبکباران نیست

Ҷигар хеш хӯрд ҳар ки ба мо ҳамсафараст

جگر خویش خورد هر که به ما همسفرست

Ба хамӯшӣ чамани орои лаби мурғонро баст

به خموشی چمن آرا لب مرغان را بست

Санги дандони парешони суханон гӯш караст

سنگ دندان پریشان سخنان گوش کرست

Такя бар дӯстии сохта халқ макун

تکیه بر دوستی ساخته خلق مکن

Кин банноӣаст ки носохтаи зер ва зибраст

کاین بنایی است که ناساخته زیر و زبرست

Пунба бар доғи дил ҳар кигузорӣ имрӯз

پنبه بر داغ دل هر که گذاری امروز

Теғи хуршеди қиёмат чу барояд , сипараст

تیغ خورشید قیامت چو برآید، سپرست

Ҳар ки дар чашмаи сӯзани сафар дарё кард

هر که در چشمه سوزن سفر دریا کرد

Сафараши боди муборак ки ҳдидолбсрст

سفرش باد مبارک که حدیدالبصرست

Шкробӣ ки азон айши рақибон талх аст

شکرابی که ازان عیش رقیبان تلخ است

Ба мазоқи ман длсўхтаҳи шер ва шукраст

به مذاق من دلسوخته شیر و شکرست

Хорро ташнаи ҷигари сар ба биёбони надиҳад

خار را تشنه جگر سر به بیابان ندهد

Ҳар ки чун обила дар роҳи талаб дида вараст

هر که چون آبله در راه طلب دیده ورست

Гарчи мӯии камару риштаи ҷон борӣк аст

گرچه موی کمر و رشته جان باریک است

Ҷодаи ҳасани сулӯк аз ҳамаи бориктрст

جاده حسن سلوک از همه باریکترست

Соиби ин он ғазали ҳазрат саъдӣаст ки гуфт

صائب این آن غزل حضرت سعدی است که گفت

Ъшқбозӣ дигару нафас парастӣ дигараст

عشقبازی دگر و نفس پرستی دگرست