Шиква аз гардиши гардуни з басират давраст

شکوه از گردش گردون ز بصیرت دورست

Гӯии чавгони қазо дар ҳаракат маҷбураст

گوی چوگان قضا در حرکت مجبورست

Сохт ҳар захми ту лаби ташнаи захм дигарам

ساخت هر زخم تو لب تشنه زخم دگرم

Оби теғи ту ҳам эй кон малоҳат шӯраст !

آب تیغ تو هم ای کان ملاحت شورست!

Хасми биҷо ба зибардастӣ худ ме нозад

خصم بیجا به زبردستی خود می نازد

Зӯдтар пора кунад зиҳ , чу камон пурзӯраст

زودتر پاره کند زه، چو کمان پرزورست

Гавҳари шӯх , гиребони садаф пора кунад

گوهر شوخ، گریبان صدف پاره کند

Чарх агар тарбият мо накунад маъзӯраст

چرخ اگر تربیت ما نکند معذورست

Шӯрбахтӣ чаҳ кунад бо дили сад пораи мо ?

شوربختی چه کند با دل صد پاره ما؟

Захми мо дар ҷигари теғи қазои носўрст

زخم ما در جگر تیغ قضا ناسورست

Ғӯр кун ғӯр , ки чун оина бе зангор

غور کن غور، که چون آینه بی زنگار

Зираи ҷавҳари мо зер қабо мастураст

زره جوهر ما زیر قبا مستورست

Аз дами субҳ чу авроқи хазони анҷуми рехт

از دم صبح چو اوراق خزان انجم ریخت

Ҳамчунон шамъ ба тоҷи зар худ мағрураст

همچنان شمع به تاج زر خود مغرورست

Бештари гашт сияҳ корем аз мӯии сифед

بیشتر گشت سیه کاریم از موی سفید

Ҳирсро гармии ҳангома азин кофураст

حرص را گرمی هنگامه ازین کافورست

Зар менадуз ки чун хонаи пар аз шаҳд шавад

زر میندوز که چون خانه پر از شهد شود

Он замони вақти ҷилоӣ ватан занбӯраст

آن زمان وقت جلای وطن زنبورست

Ҳасанро малики зи беморӣ чашм ободаст

حسن را ملک ز بیماری چشم آبادست

Ишқро хонаи зи вайронӣ дил маъмураст

عشق را خانه ز ویرانی دل معمورست

Тобеъи мутриби трдст буд ваҷду самоъ

تابع مطرب تردست بود وجد و سماع

Чарх дар гирд буд то сар мо пуршӯраст

چرخ در گرد بود تا سر ما پرشورست

Маънии равшану хуршед , гул як чамананд

معنی روشن و خورشید، گل یک چمنند

Фикр соиб натавон гуфт чаро машҳураст

فکر صائب نتوان گفت چرا مشهورست