Ишқ ҳар чанд ки дар парда буд машҳураст

عشق هر چند که در پرده بود مشهورست

Ҳасан ҳар чанд ки бепарда буд мастураст

حسن هر چند که بی پرده بود مستورست

Ҳар ки аз чоҳи занхдони ту солим гузарад

هر که از چاه زنخدان تو سالم گذرد

Гар буд соҳиби сад дидаи равшан , кӯраст

گر بود صاحب صد دیده روشن، کورست

Буд аз захми забони хори биёбони ҷунун

بود از زخم زبان خار بیابان جنون

Намаки моидаҳи ишқи з чашм шӯраст

نمک مایده عشق ز چشم شورست

Ҷигар дидани айбу ҳунари хеши крост ?

جگر دیدن عیب و هنر خویش کراست؟

Зишт агар пушт ба ойӣна кунад маъзӯраст

زشت اگر پشت به آیینه کند معذورست

намедиҳад қатрау сайлоб иваз ме гирад

می دهد قطره و سیلاب عوض می گیرد

Шӯҳрати баҳр ба ҳиммат ғалат машҳураст

شهرت بحر به همت غلط مشهورست

Ба сухани даъвии ҳақро натавон барад аз пеш

به سخن دعوی حق را نتوان برد از پیش

Ҳар ки сар дар сари ин кор кунад Мансураст

هر که سر در سر این کار کند منصورست

Сипарӣ зуд шавад зиндагии тан парвар

سپری زود شود زندگی تن پرور

Зӯдтар пора кунад зиҳ чу камон пурзӯраст

زودتر پاره کند زه چو کمان پرزورست

Ҳасан аз дидан ойӣна намегардад сайр

حسن از دیدن آیینه نمی گردد سیر

Оби сарчашмаи ойӣна ҳамоно шӯраст

آب سرچشمه آیینه همانا شورست

Як кафи хоки зи бедоди фалак бехӯн нест

یک کف خاک ز بیداد فلک بی خون نیست

Гар шикофанд ҷигаргоҳи замин як гӯраст

گر شکافند جگرگاه زمین یک گورست

Сирӣ аз шӯр сухан нест дили соиб ро

سیری از شور سخن نیست دل صائب را

Тишнагӣ беш кунад об чу талх ва шӯраст

تشنگی بیش کند آب چو تلخ و شورست