Нест тоби дарди ғурбати ҷони аФгори маро

نیست تاب درد غربت جان افگار مرا

Бо қафас озод кун мурғи гирифтори маро

با قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا

Дорад аз тори нафаси зуннор , нафаси кофарам

دارد از تار نفس زنار، نفس کافرم

То дами охир гусастан нест зуннори маро

تا دم آخر گسستن نیست زنار مرا

Даст мешавед зи кори гул ба оби зиндагӣ

دست می شوید ز کار گل به آب زندگی

Чун Хизр ҳар кас кунад таъмири девори маро

چون خضر هر کس کند تعمیر دیوار مرا

Дардро бечорагӣ бар ман гуворо карда буд

درد را بیچارگی بر من گوارا کرده بود

Шарбати исо ба ҷон оварад бемори маро

شربت عیسی به جان آورد بیمار مرا

Фориғ аз сайри гулистонам ки фикри дурбин

فارغ از سیر گلستانم که فکر دوربین

намекунад дар зери боли омодаи гулзори маро

می کند در زیر بال آماده گلزار مرا

Аз сару сомон ман бигузар ки ҷӯши мағзи сохт

از سر و سامان من بگذر که جوش مغز ساخت

Чун кафи дарёи пришонгрди дастори маро

چون کف دریا پریشانگرد دستار مرا

Гиряи беруни барад аз дастами Аннани ихтиёр

گریه بیرون برد از دستم عنان اختیار

Сар ба саҳро дод ҷӯши лолаи кҳсори маро

سر به صحرا داد جوش لاله کهسار مرا

Ҷузи маломат аз ҷунун девонаам тарафӣ набаст

جز ملامت از جنون دیوانه ام طرفی نبست

Санги Тифлон буд ҳосили нахли пурбори маро

سنگ طفلان بود حاصل نخل پربار مرا

Олимӣ меомад аз гуфтори ман соиб ба роҳ

عالمی می آمد از گفتار من صائب به راه

Баҳра аз кирдор агар май буд гуфтори маро

بهره از کردار اگر می بود گفتار مرا