Гарчи симоӣ хазон дорад рух чун зари маро

گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرا

Дар саводи дил баҳорӣ ҳаст чун анбари маро

در سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا

Орзӯе ҳар замон дар дил бар оташ май нуҳум

آرزویی هر زمان در دل بر آتش می نهم

Оташ бедӯд , бошад айб чун миҷмари маро

آتش بی دود، باشد عیب چون مجمر مرا

Ҷавҳари ойӣнаи ман чун зира зер қабост

جوهر آیینه من چون زره زیر قباست

Дар сафои сина пӯшидааст баси ҷавҳари маро

در صفای سینه پوشیده است بس جوهر مرا

Неъматӣ чун сайр чашмӣ нест бар хон вуҷӯд

نعمتی چون سیر چشمی نیست بر خوان وجود

Бениёз аз баҳр дорад оби ин гавҳари маро

بی نیاز از بحر دارد آب این گوهر مرا

Чеҳраи хуршед пинҳонаст дар зангори ман

چهره خورشید پنهان است در زنگار من

намезанад сайқал ба чашми бастаи равшангари маро

می زند صیقل به چشم بسته روشنگر مرا

Гарчи чун шабнами дарин гулшани ғариб афтода ам

گرچه چون شبنم درین گلشن غریب افتاده‌ام

Боғбон аз доман гул мекунад бистари маро

باغبان از دامن گل می کند بستر مرا

Бас ки дидам сарди Меҳрӣ аз насими навбаҳор

بس که دیدم سرد مهری از نسیم نوبهار

Бодаи хӯн мурда шуд чун лола дар соғари маро

باده خون مرده شد چون لاله در ساغر مرا

Санги хороро шарори ман гиребон пора кард

سنگ خارا را شرار من گریبان پاره کرد

Содаи лавҳи он кас ки май пӯшад ба хокистари маро

ساده لوح آن کس که می پوشد به خاکستر مرا

намешавад аз ғифлати саршори ман рагҳои хоб

می شود از غفلت سرشار من رگ های خواب

Сӯзани алмос агар резанд дар бистари маро

سوزن الماس اگر ریزند در بستر مرا

Хурда бинӣ нест соиб , вар на чун хол батон

خرده بینی نیست صائب، ور نه چون خال بتان

Як ҷаҳон маънӣаст дар ҳар нуқтае мзмри маро

یک جهان معنی است در هر نقطه ای مضمر مرا