Шуд яке сад шӯриши ишқ аз насиҳатгари маро

شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مرا

Киштӣ аз боди мухолифи гашт бе лангари маро

کشتی از باد مخالف گشت بی لنگر مرا

То чу тӯтӣ аз сухан карданд ширини коми ман

تا چو طوطی از سخن کردند شیرین کام من

Не ба нохун мекунад ширинии шукри маро

نی به ناخن می کند شیرینی شکر مرا

Мавҷро саргашта созад ҳалқаи гирдоб беш

موج را سرگشته سازد حلقه گرداب بیش

намекунад ҷамъияти хотири парешонтар маро

می کند جمعیت خاطر پریشان تر مرا

Нест дар зиндони обу гули халосӣ аз ҷаҳот

نیست در زندان آب و گل خلاصی از جهات

Ҷазбае кӯ то براردи муҳраи зини шшдри маро ?

جذبه ای کو تا برآرد مهره زین ششدر مرا؟

Бар надорад печу тоби шавқи даст аз ришта ам

بر ندارد پیچ و تاب شوق دست از رشته ام

Гарчи лоғар мекунад наздикии гавҳари маро

گرچه لاغر می کند نزدیکی گوهر مرا

Гар ба ин унвон шавад нози харидорони зиёд

گر به این عنوان شود ناز خریداران زیاد

намешавад об аз касодии сабз дар гавҳари маро

می شود آب از کسادی سبز در گوهر مرا

Аз насиҳат шуд саботи пои ман дар ишқ беш

از نصیحت شد ثبات پای من در عشق بیش

Киштӣ аз бод мухолиф шуд гарони лангари маро

کشتی از باد مخالف شد گران لنگر مرا

Ёди айёмӣ ки аз рангини хаёлӣ ҳар нафас

یاد ایامی که از رنگین خیالی هر نفس

Сайр мефармуд дил дар олами дигари маро

سیر می فرمود دل در عالم دیگر مرا

Шамъи раъное ки ман дорам висолаш дар назар

شمع رعنایی که من دارم وصالش در نظر

Гармӣ парвоз хоҳад сӯхти болу пари маро

گرمی پرواز خواهد سوخت بال و پر مرا

Бе кашокаши хўштрст аз сояи боли ҳумо

بی کشاکش خوشترست از سایه بال هما

Бесаранҷомӣ гузорад аррагар бар сари маро

بی سرانجامی گذارد اره گر بر سر مرا

Чун илм дар ҳалқаи ҷамъиятам танҳо ҳамон

چون علم در حلقه جمعیتم تنها همان

Барнамеи оради зи ваҳдати касрати лашкари маро

برنمی آرد ز وحدت کثرت لشکر مرا

Чашм бар ҷинат надорам каз ақиқи обдор

چشم بر جنت ندارم کز عقیق آبدار

Кард дилсарди он биҳиштӣ рӯй аз кавсари маро

کرد دلسرد آن بهشتی روی از کوثر مرا

Бори миннат бар наме тобади дил озода ам

بار منت بر نمی تابد دل آزاده ام

Дил сияҳ мегардад аз пардози равшангари маро

دل سیه می گردد از پرداز روشنگر مرا

Офтоби ақли соиб дар завол оварад рӯй

آفتاب عقل صائب در زوال آورد روی

Сояи доғ ҷунун афтод то бар сари маро

سایه داغ جنون افتاد تا بر سر مرا