Мавҷи сунбули зи парешонеи парвоз ман аст

موج سنبل ز پریشانی پرواز من است

Гул барафрӯхта шуълаи овоз ман аст

گل برافروخته شعله آواز من است

Синае каз гули сад барги з ҳам нашносанд

سینه ای کز گل صد برگ ز هم نشناسند

Махзани дарди ниҳону садафи роз ман аст

مخزن درد نهان و صدف راز من است

Ломакони сайртар аз ишқ буд ҳиммати ман

لامکان سیرتر از عشق بود همت من

Чарх Кебекӣаст ки дар чнгли шаҳбоз ман аст

چرخ کبکی است که در چنگل شهباز من است

Манам он силсилаи ҷунбони навоҳои ғариб

منم آن سلسله جنبان نواهای غریب

Ки зи гули мурғи чамани гӯш бар овоз ман аст

که ز گل مرغ چمن گوش بر آواز من است

наметавон хонд зи пешонии ман рози ҷаҳон

می توان خواند ز پیشانی من راز جهان

Ҷоми ҷами доғи дили оинаи пардоз ман аст

جام جم داغ دل آینه پرداز من است

Зуҳраи шӯх ки сари ҳалқа на доира аст

زهره شوخ که سر حلقه نه دایره است

Дар шабистони ҳаёи пардагӣ аз соз ман аст

در شبستان حیا پردگی از ساز من است

Чун ба ойӣнаи расми тӯтии ширини суханам

چون به آیینه رسم طوطی شیرین سخنم

Суҳбати тираи дилони серумаи овоз ман аст

صحبت تیره دلان سرمه آواز من است

Нешикарро з хамӯшӣ ба забони чандини банд

نیشکر را ز خموشی به زبان چندین بند

Ҳама аз раҳгузари калаки схнсоз ман аст

همه از رهگذر کلک سخنساز من است

Ҳарфи мардуми з бдўник наёрам ба забон

حرف مردم ز بدونیک نیارم به زبان

Ҷой раҳмаст бар он хасм ки ғаммоз ман аст

جای رحم است بر آن خصم که غماز من است

Нестам чашми дарин доира , лекин чун чашм

نیستم چشم درین دایره، لیکن چون چشم

Гар пари коҳ буд , монеъи парвоз ман аст

گر پر کاه بود، مانع پرواز من است

Андалебӣ ки ба оташ нафасӣ машҳураст

عندلیبی که به آتش نفسی مشهورست

Кафи хокистарӣ аз шуълаи овоз ман аст

کف خاکستری از شعله آواز من است

Шабнами биҷгри он Зуҳра надорад соиб

شبنم بیجگر آن زهره ندارد صائب

Доғи домони гул аз гиряи ғаммоз ман аст

داغ دامان گل از گریه غماز من است