Хат чаро дар лаб ҳамчун шукраш сӯхтааст ?

خط چرا در لب همچون شکرش سوخته است؟

Аз дами гарм ки оби гуҳараш сӯхтааст ?

از دم گرم که آب گهرش سوخته است؟

То чаҳ густохӣ азон тӯтии хат срздаҳ аст

تا چه گستاخی ازان طوطی خط سرزده است

Ки лаб чун шукрати болу париш сӯхтааст ?

که لب چون شکرت بال و پرش سوخته است؟

Ҳеҷ андешаи зи хуршед қиёмат накунад

هیچ اندیشه ز خورشید قیامت نکند

Ҳар ки аз доғи азизии ҷигараш сӯхта аст

هر که از داغ عزیزی جگرش سوخته است

Дидани домантар чанд шавад дӯзахи ман ?

دیدن دامن تر چند شود دوزخ من؟

эй хушо лола ки домони турш сӯхта аст

ای خوشا لاله که دامان ترش سوخته است

намезанад мавҷи зи хокистар ӯ оби ҳаёт

می زند موج ز خاکستر او آب حیات

Ҳар дилиро ки фурӯғи гуҳараш сӯхта аст

هر دلی را که فروغ گهرش سوخته است

Дили пари доғи ман аз сардии даврон , монад

دل پر داغ من از سردی دوران، ماند

Ба дарахтӣ ки зи сармои самараш сӯхта аст

به درختی که ز سرما ثمرش سوخته است

Ашк дар пардаи дили сӯхти зи сӯзи ҷигарам

اشک در پرده دل سوخت ز سوز جگرم

Ҷой раҳмаст бар он гул ки зараш сӯхта аст

جای رحم است بر آن گل که زرش سوخته است

Хунаки он сина ки аз шуъла бе парвое

خنک آن سینه که از شعله بی پروایی

Орзӯҳои ҷаҳон дар ҷигараш сӯхта аст

آرزوهای جهان در جگرش سوخته است

Боз чун шуъла ҷувола надорад ором

باز چون شعله جواله ندارد آرام

Гарчи парвонаи мо болу париш сӯхта аст

گرچه پروانه ما بال و پرش سوخته است

Даврии баҳри марои сӯхт , хушо он ғаввос

دوری بحر مرا سوخت، خوشا آن غواص

Ки нафас дар дили баҳри гуҳараш сӯхта аст

که نفس در دل بحر گهرش سوخته است

намерасад сӯхтаи ҷонӣ ба муроди ду ҷаҳон

می رسد سوخته جانی به مراد دو جهان

Ки муроди ду ҷаҳон дар назараш сӯхта аст

که مراد دو جهان در نظرش سوخته است

Ин қадари доғи дили лолаи ҷигар сӯз набӯд

این قدر داغ دل لاله جگر سوز نبود

Бар дили гарм ки ёрб ҷигараш сӯхтааст ?

بر دل گرم که یارب جگرش سوخته است؟

Дар тариқат касе аз грмрўон дар пеш аст

در طریقت کسی از گرمروان در پیش است

Ки дарин роҳ , нафаси бештараш сӯхта аст

که درین راه، نفس بیشترش سوخته است

Домани дашти ҷунун беасар маҷнӯн нест

دامن دشت جنون بی اثر مجنون نیست

Лола дастӣаст ки дар зери сараш сӯхта аст

لاله دستی است که در زیر سرش سوخته است

Гарчи ёқӯт наме сӯзад аз оташи соиб

گرچه یاقوت نمی سوزد از آتش صائب

Лола аз оташи гулҳо ҷигараш сӯхта аст

لاله از آتش گلها جگرش سوخته است