Нест зарфи бодаи тавҳид , махмури маро

نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا

намекунад ҳаллоҷии ин май мағзи Мансури маро

می کند حلاجی این می مغز منصور مرا

Мастии булбул ба айём хазон хоҳад фитод

مستی بلبل به ایام خزان خواهد فتاد

Гар ба ин унвони баҳор афзӯн кунад шӯри маро

گر به این عنوان بهار افزون کند شور مرا

Дар кафи ойӣна чун симоб бошад бе қарор

در کف آیینه چون سیماب باشد بی قرار

Гар сулаймони ҷо ба даст худ диҳад мӯри маро

گر سلیمان جا به دست خود دهد مور مرا

Май кашам бо қомат хам гашта бори ишқ ро

می کشم با قامت خم گشته بار عشق را

Кам намесозад кашӣдан чун камони зӯри маро

کم نمی سازد کشیدن چون کمان زور مرا

Аз дили фиръавнёни зулмати яди Байзои набард

از دل فرعونیان ظلمت ید بیضا نبرد

Субҳ чун равшан кунад шабҳои диҷўри маро ?

صبح چون روشن کند شبهای دیجور مرا؟

Дар ҳиҷоби абр , гардонам ба чашми зарраи об

در حجاب ابر، گردانم به چشم ذره آب

Нест бо хуршеди тобони нисбатии нури маро

نیست با خورشید تابان نسبتی نور مرا

Гар масеҳои шираи ҷон дар қадаҳи резади маро

گر مسیحا شیره جان در قدح ریزد مرا

Шарбат бемор бошад табъи мағрури маро

شربت بیمار باشد طبع مغرور مرا

Раҳ ба айш бе заволи хоксорӣ барда ам

ره به عیش بی زوال خاکساری برده ام

Ҳар суфолии коса чинӣаст фағфури маро

هر سفالی کاسه چینی است فغفور مرا

Ҳарфи ҳақ бо ботилон , хӯни маро бар хоки рехт

حرف حق با باطلان، خون مرا بر خاک ریخت

Дор шуд охири ҳадиси рости Мансури маро

دار شد آخر حدیث راست منصور مرا

Соиб аз дашноми талх ӯ шикоят чун кунам ?

صائب از دشنام تلخ او شکایت چون کنم؟

Талхӣ май ҷон ширинаст махмури маро

تلخی می جان شیرین است مخمور مرا