Бе забонии парда дорӣ мекунад рози маро

بی زبانی پرده داری می کند راز مرا

намедиҳад хомӯшии ман серумаи ғаммози маро

می دهد خاموشی من سرمه غماز مرا

Гар бурун ояд , ба хӯни худ гувоҳӣ ме диҳад

گر برون آید، به خون خود گواهی می دهد

Нола то дар дил нагардад хӯн , ҳам овози маро

ناله تا در دل نگردد خون، هم آواز مرا

Аз навозиши миннат рӯй замин дорад ба ман

از نوازش منت روی زمین دارد به من

Чархи сангин дил занадгар бар замини сози маро

چرخ سنگین دل زند گر بر زمین ساز مرا

Гӯши гул бепарда аз гулбонги ман гашт ва ҳануз

گوش گل بی پرده از گلبانگ من گشت و هنوز

Боғбон сангдил нашунида овози маро

باغبان سنگدل نشنیده آواز مرا

Кӣ ба соҳил мегузорад муваҷҷаҳи худро муҳӣт ?

کی به ساحل می گذارد موجه خود را محیط؟

Аз шикастан нест парвои боли парвози маро

از شکستن نیست پروا بال پرواز مرا

Сайл аз вайронаи ман шармсорӣ май барад

سیل از ویرانه من شرمساری می برد

Нест ҷузи афсӯс дар кафи хонаи пардози маро

نیست جز افسوس در کف خانه پرداز مرا

Аз шабихуни насими субҳ эмин ме шавад

از شبیخون نسیم صبح ایمن می شود

Шамъ агар фонӯс созад пардаи рози маро

شمع اگر فانوس سازد پرده راز مرا

Аз ду олам дӯхт чашмами дурбиниҳои ишқ

از دو عالم دوخت چشمم دوربینی های عشق

То куҷо хоҳад гушӯдани чашми шаҳбози маро

تا کجا خواهد گشودن چشم شهباز مرا

Ақл агар соиб насозад бо дили ман гӯи мсоз

عقل اگر صائب نسازد با دل من گو مساز

Ишқ бо он бениёзӣ мекашад нози маро

عشق با آن بی نیازی می کشد ناز مرا