Оташ аз хушкии мағзам ба димоғ афтода аст

آتش از خشکی مغزم به دماغ افتاده است

Барқ дар хонаам аз нури чароғ афтода аст

برق در خانه ام از نور چراغ افتاده است

Нештар мешаканд дар ҷигарами мӯии сифед

نیشتر می شکند در جگرم موی سفید

Раъша аз хандаи субҳам ба чароғ афтода аст

رعشه از خنده صبحم به چراغ افتاده است

Оташам дар ҷигар аз дидан хуршед афтод

آتشم در جگر از دیدن خورشید افتاد

Ёрб ин пунбаи хунини з чаҳ доғ афтодааст ?

یارب این پنبه خونین ز چه داغ افتاده است؟

Ин сияҳи мастӣ аз андоза меафзӯн аст

این سیه مستی از اندازه می افزون است

Чашм мегаван ки бар чашми аёғ афтодааст ?

چشم میگون که بر چشم ایاغ افتاده است؟

Бодаи занг аз дил мино натавонист задуд

باده زنگ از دل مینا نتوانست زدود

Тирагии лозимаи пои чароғ афтода аст

تیرگی لازمه پای چراغ افتاده است

Соиб аз хомаи ман анбартар май резад

صائب از خامه من عنبر تر می ریزد

Фикри он зулфи маро то ба димоғ афтода аст

فکر آن زلف مرا تا به دماغ افتاده است