Нафаси боди баҳорони чамани орой хушӣ аст

نفس باد بهاران چمن آرای خوشی است

Сояи абри аҷаби доми тамошоӣ хушӣ аст

سایه ابر عجب دام تماشای خوشی است

Нафаси гарм талаб кун зи ҷгрсўхтгон

نفس گرم طلب کن ز جگرسوختگان

Ки дар эҳёии дили мурдаи масеҳоӣ хушӣ аст

که در احیای دل مرده مسیحای خوشی است

Каҷ макун пеши қадами гардани худ чун мино

کج مکن پیش قدم گردن خود چون مینا

Каз дилу чашми турои соғару миноӣ хушӣ аст

کز دل و چشم ترا ساغر و مینای خوشی است

Чаҳ зании қатра ба ҳар сӯй , фурӯи рӯ дар хеш

چه زنی قطره به هر سوی، فرو رو در خویش

Ки дарин танги садафи гавҳари яктоӣ хушӣ аст

که درین تنگ صدف گوهر یکتای خوشی است

Ту бдомўз ба саҳро шудае чун маҷнӯн

تو بدآموز به صحرا شده ای چون مجنون

Варна ваҳшат задаро гӯшаи дили ҷой хушӣ аст

ورنه وحشت زده را گوشه دل جای خوشی است

Агар аз ҳар ду ҷаҳони чашми туоне пӯшед

اگر از هر دو جهان چشم توانی پوشید

Дар прихонаҳи дили оинаи симоӣ хушӣ аст

در پریخانه دل آینه سیمای خوشی است

Васл ҳар чанд муяссар ба таманно нашавад

وصل هر چند میسر به تمنا نشود

Макун андешаи дигар ки таманноӣ хушӣ аст

مکن اندیشه دیگر که تمنای خوشی است

Бӯсаегар ба ду олам диҳад он ҷони ҷаҳон

بوسه ای گر به دو عالم دهد آن جان جهان

Аз надомат макун андеша ки савдоӣ хушӣ аст

از ندامت مکن اندیشه که سودای خوشی است

Соиб аз суҳбати хубони ҷаҳони қисмати мо

صائب از صحبت خوبان جهان قسمت ما

Нестгар лутфи баҷо , ранҷиши биҷоӣ хушӣ аст

نیست گر لطف بجا، رنجش بیجای خوشی است