намекашад ҳар дами з бетобӣ ба ҷое дили маро
می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا
Нест чун реги равони осоиши манзили маро
نیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا
Шаҳрии ишқам , ба санги кӯдакон ху карда ам
شهری عشقم، به سنگ کودکان خو کرده ام
Брнчинди домани саҳрои ғубор аз дили маро
برنچیند دامن صحرا غبار از دل مرا
Гарчи аз озодагонам мешуморанд аҳл дид
گرچه از آزادگانم می‌شمارند اهل دید
Рафтааст аз бори дил чун сарв , по дар гули маро
رفته است از بار دل چون سرو، پا در گل مرا
намекунад хӯн дар дилам ҳар соъат аз чини ҷабин
می کند خون در دلم هر ساعت از چین جبین
намекашад бо арра аз сангини дилии қотили маро
می کشد با اره از سنگین دلی قاتل مرا
Чун чароғ субҳ дорам нақди ҷон дар остин
چون چراغ صبح دارم نقد جان در آستین
наме тавон кардан ба даст афшодании бсмли маро
می توان کردن به دست افشاندنی بسمل مرا
Чун ҳубоб аз рӯй дарёи дидаи ман равшан аст
چون حباب از روی دریا دیده من روشن است
намезанад дар чашм , хоки андешаи соҳили маро
می زند در چشم، خاک اندیشه ساحل مرا
Нохуни тадбир чун барги хазон бар хоки рехт
ناخن تدبیر چون برگ خزان بر خاک ریخت
Во нашуд аз кори дили як уқдаи мушкили маро
وا نشد از کار دل یک عقده مشکل مرا
Нест чун қисмат , чаҳ ҳосили ризқ агар сад хирманаст ?
نیست چون قسمت، چه حاصل رزق اگر صد خرمن است؟
Бод дар дастаст чун ғарбол аз ҳосили маро
باد در دست است چون غربال از حاصل مرا
намедиҳад аз содагии андом , оташро ба чӯб
می دهد از سادگی اندام، آتش را به چوب
Он ки мехоҳад ба чӯб гул кунад оқили маро
آن که می خواهد به چوب گل کند عاقل مرا
Фурсати хоридн сар нест дар иқлӣми ақл
فرصت خاریدن سر نیست در اقلیم عقل
Вақти соқии хуш , ки гоҳе мекунад ғофили маро
وقت ساقی خوش، که گاهی می کند غافل مرا
Гарчи чун ойӣнаи хомӯшами зи ҳарфи неку бад
گرچه چون آیینه خاموشم ز حرف نیک و بد
Гирди кулуфти рӯзу шаб фаршаст дар манзили маро
گرد کلفت روز و شب فرش است در منزل مرا
Гирдам аммо барнаме дорам сар аз пои адаб
گردم اما برنمی دارم سر از پای ادب
Бо ду сад занҷир натавон баст бар маҳмили маро
با دو صد زنجیر نتوان بست بر محمل مرا
Ҳар киро борӣаст соиб бар дили ман май наад
هر که را باری است صائب بر دل من می نهد
Нест ҳамроҳӣ ки бардорад ғамӣ аз дили маро
نیست همراهی که بردارد غمی از دل مرا