Кӣ сбкбории з ҳамроҳон кунад ғофили маро ?

کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟

Бор ҳар кас бар замин монад , буд бар дили маро

بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا

Шукри қатъи роҳро помол кардан мушкил аст

شکر قطع راه را پامال کردن مشکل است

Хоб кардан аз мурувват нест дар манзили маро

خواب کردن از مروت نیست در منزل مرا

Шавқро ишқи маҷозӣ аз замин гирон кунад

شوق را عشق مجازی از زمین گیران کند

Нест чун қамарии назар бар сару по дар гули маро

نیست چون قمری نظر بر سر و پا در گل مرا

Бе газанди дидаи бад , дарду доғи ишқ буд

بی گزند دیده بد، درد و داغ عشق بود

Ҳосилигар буд азин дунёӣ бе ҳосили маро

حاصلی گر بود ازین دنیای بی حاصل مرا

Аз алойиқи хотири озодамардон фориғ аст

از علایق خاطر آزادمردان فارغ است

Чун санавбар нест парвоеи зи бори дили маро

چون صنوبر نیست پروایی ز بار دل مرا

Май гудозади партави миннати маро чун моҳи нав

می گدازد پرتو منت مرا چون ماه نو

Ҳар қадари хуршед тобон мекунад комили маро

هر قدر خورشید تابان می کند کامل مرا

Дасти эҳсонӣ ки шукр аз соилон дорад тамаъ

دست احسانی که شکر از سایلان دارد طمع

Нест кам аз косаи дарюзаи соили маро

نیست کم از کاسه دریوزه سایل مرا

Аз хас ва хошок гардад беш оташи шуълаи вар

از خس و خاشاک گردد بیش آتش شعله ور

Чӯби гул кӣ метавонад сохтани оқили маро ?

چوب گل کی می تواند ساختن عاقل مرا؟

Вой бар ман каз куҳансолии дарин меҳнати саро

وای بر من کز کهنسالی درین محنت سرا

Анкабути риштаи тӯл амл шуд дили маро

عنکبوت رشته طول امل شد دل مرا

Даст хоҳад кард хӯнами оқибат дар гарданаш

دست خواهد کرد خونم عاقبت در گردنش

Нестгар дар зиндагонии рангӣ аз қотили маро

نیست گر در زندگانی رنگی از قاتل مرا

Чун сапанд осӯдаам соиби зи манъ давр бош

چون سپند آسوده ام صائب ز منع دور باش

намекунад бе тоқатии овора аз маҳфили маро

می کند بی طاقتی آواره از محفل مرا