Нест бар абри баҳорон , дидаи пари нами маро
نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مرا
Оби борӣк қаноат мекунад хуррами маро
آبِ باریکِ قناعت می‌کند خرّم مرا
Як сари сӯзан таъаллуқ нест бо олами маро
یک سرِ سوزن تعلّق نیست با عالَم مرا
Ришта аз пои брнёрди риштаи Марями маро
رشته از پا برنیارد رشتهٔ مریم مرا
Аз шумори мавҷи огоҳами зи равшани гавҳарӣ
از شمارِ موج آگاهم ز روشن‌گوهری
Чун ҳубоб аз коса зонуаст ҷоми ҷами маро
چون حباب از کاسهٔ زانوست جام جم مرا
Домани поки маро чун хӯн нагирад ранги гул
دامنِ پاکِ مرا چون خون نگیرد رنگِ گل
Чашм бар хуршед тобонаст чун шабнами маро
چشم بر خورشیدِ تابان است چون شبنم مرا
Сина Эй дорам зи саҳрои қиёмати паҳн тар
سینه‌ای دارم ز صحرای قیامت پهن‌تر
Нест мумкин тнгдл созад ғами олами маро
نیست ممکن تنگدل سازد غمِ عالم مرا
Бо камони ҳалқа ҳайҳот аст гардад ҷамъи тир
با کمانِ حلقه هیهات است گردد جمع تیر
Рост чун гардад нафас бо қомати пари хами маро ?
راست چون گردد نفس با قامتِ پر خم مرا؟
Нест аз қонӯни ҳикмати баҳс бо аҳли ҷадал
نیست از قانونِ حکمت بحث با اهلِ جدل
Варна натавонади Флотўн , сохтани мулзами маро
ورنه نتواند فلاطون، ساختن ملزم مرا
Бо дили пари рахна худ мекунам изҳори роз
با دلِ پر رخنهٔ خود می‌کنم اظهارِ راز
Нест ғайр аз чоҳ дар рӯй замини муҳаррами маро
نیست غیر از چاه در روی زمین محرم مرا
Кард Форғболм аз шуғли хатири салтанат
کرد فارغبالم از شغلِ خطیرِ سلطنت
Чун сулаймони деви барад аз даст агар хотами маро
چون سلیمان دیو برد از دست اگر خاتم مرا
Нест дар дунболи чашми шӯри айши талх ро
نیست در دنبالِ چشمِ شور عیشِ تلخ را
Парда дорӣ мекунад чун каъбаи ин замзами маро
پرده‌داری می‌کند چون کعبه این زمزم مرا
Май занам меҳр хамӯшӣ бар даҳан аз офтоб
می‌زنم مهرِ خموشی بر دهن از آفتاب
То ба кӣ чун субҳ бояд дошт поси дами маро ?
تا به کی چون صبح باید داشت پاسِ دم مرا؟
Маҳзарӣ ҳоҷат надорад покии домони ман
محضری حاجت ندارد پاکی دامان من
Бас буд рухсор шарм олуд чун Марями маро
بس بود رخسارِ شرم‌آلود چون مریم مرا
Гулхан аз ойӣнаи ман занг натавонист барад
گلخن از آیینهٔ من زنگ نتوانست برد
Чун тавонад кард сайри гулистони хуррами маро ?
چون تواند کرد سیرِ گلستان خرّم مرا؟
Нест як ҷӯи хулдро дар дидаи ман эътибор
نیست یک جو خُلد را در دیدهٔ من اعتبار
Ҳасани гандуми гавани барад аз роҳ чун одами маро
حسنِ گندم‌گون برد از راه چون آدم مرا
Нохун алмос бошад чарби нармиҳои хасм
ناخنِ الماس باشد چرب‌نرمی‌های خصم
намешавад носури захм аз миннати марҳами маро
می‌شود ناسور زخم از منتِ مرهم مرا
Қатра Эй месозад аз дарёи гуҳарро бе ниёз
قطره‌ای می‌سازد از دریا گهر را بی‌نیاز
Бо қаноати чашм эҳсон нест аз ҳотами маро
با قناعت چشمِ احسان نیست از حاتم مرا
Баҳр бепоён чаҳ болу пари кушояд дар ҳубоб ?
بحرِ بی‌پایان چه بال و پر گشاید در حباب؟
Дил накард аз гиряи холии ҳалқаи мотами маро
دل نکرد از گریه خالی حلقهٔ ماتم مرا
Аз азизони ҷаҳон ҳар кас ба давлат ме расад
از عزیزانِ جهان هر کس به دولت می‌رسد
Ошноӣ мешавад аз ошноён кам маро
آشنایی می‌شود از آشنایان کم مرا
Ҳар қадар соиб шавад бунёди нахли умри суст
هر قدر صائب شود بنیادِ نخل عمر سست
Решаи тӯли амл дар дил шавад муҳками маро
ریشهٔ طولِ امل در دل شود محکم مرا