Дар ғарибии дилам аз ёди ватан холӣ нест

در غریبی دلم از یاد وطن خالی نیست

Ғунча ҳар ҷо буд аз фикри чаман холӣ нест

غنچه هر جا بود از فکر چمن خالی نیست

Рӯҳ дар ҷисми ман аз шавқ надорад ором

روح در جسم من از شوق ندارد آرام

Дар гуҳари оби ман аз қатра задан холӣ нест

در گهر آب من از قطره زدن خالی نیست

Чун сари зулфи ҳамон ҳалқаи беруни дирам

چون سر زلف همان حلقه بیرون درم

Гарчи як мӯем азон аҳди шикан холӣ нест

گرچه یک مویم ازان عهد شکن خالی نیست

Чашми бадро ба лаби хушки зи худ давр кунам

چشم بد را به لب خشک ز خود دور کنم

Варна аз хӯни ҷигари соғари ман холӣ нест

ورنه از خون جگر ساغر من خالی نیست

Дар саропои ту ҳар гӯша ки ояд ба назар

در سراپای تو هر گوشه که آید به نظر

Аз шукри ханда чу он кунҷи даҳан холӣ нест

از شکر خنده چو آن کنج دهن خالی نیست

Ҳасани бирнг ба ҳар кас нанамояд худ ро

حسن بیرنگ به هر کس ننماید خود را

Варна дар фасли хазон низ чаман холӣ нест

ورنه در فصل خزان نیز چمن خالی نیست

Агар андешаи маъшӯқи ҳам оғӯш буд

اگر اندیشه معشوق هم آغوش بود

Сар кашӣдан ба гиребони кафан холӣ нест

سر کشیدن به گریبان کفن خالی نیست

Лаб ҳар ҷоми дарин базм лаб Мансураст

لب هر جام درین بزم لب منصورست

Гарчи ин маърака аз дору расан холӣ нест

گرچه این معرکه از دار و رسن خالی نیست

Доғ дар зери сиёҳӣ буд аз чашми эмин

داغ در زیر سیاهی بود از چشم ایمن

Ман ва он боғ ки аз зоғу заған холӣ нест

من و آن باغ که از زاغ و زغن خالی نیست

Мисрро шавқ ватан кард ба Юсуфи зиндон

مصر را شوق وطن کرد به یوسف زندان

Гарчи аз чоҳи ҳасади хоки ватан холӣ нест

گرچه از چاه حسد خاک وطن خالی نیست

Ҷӯй хушкӣаст , чу соқӣ набӯд , шишау ҷом

جوی خشکی است، چو ساقی نبود، شیشه و جام

Аз гулу сарв чаҳ ҳосил ки чаман холӣ нест ?

از گل و سرو چه حاصل که چمن خالی نیست؟

Ҷузи сухани мағз дигар нест дарин олами пуч

جز سخن مغز دگر نیست درین عالم پوچ

Ин чаҳ пучаст ки гӯйанд сухан холӣ нест ?

این چه پوچ است که گویند سخن خالی نیست؟

Лолаи тавр таҷаллӣаст дили ман соиб

لاله طور تجلی است دل من صائب

Ҳаргиз аз доғи ҷунуни косаи ман холӣ нест

هرگز از داغ جنون کاسه من خالی نیست