Бе лаби соғар май дида хўнполо дошт

بی لب ساغر می دیده خونپالا داشت

Хами дилии пари гила аз саркашӣ мино дошт

خم دلی پر گله از سرکشی مینا داشت

Ин замон бар сар ҳар фохта Эй ме ларзад

این زمان بر سر هر فاخته ای می لرزد

Он ки чун сарви ду сад ошиқи по бар ҷо дошт

آن که چون سرو دو صد عاشق پا بر جا داشت

Лаби соғар ба мазоқам намакин ме ояд

لب ساغر به مذاقم نمکین می آید

Чашми шӯр ки хами андари хами ин мино дошт ?

چشم شور که خم اندر خم این مینا داشت؟

Беҷароҳат касе аз марҳала ишқ нарафт

بی جراحت کسی از مرحله عشق نرفت

Теғи алмос ба кафи сабзаи ин саҳро дошт

تیغ الماس به کف سبزه این صحرا داشت

Ранги носури зи ойӣна доғам назадуд

رنگ ناسور ز آیینه داغم نزدود

Пунба ҳар чанд дарин кори яд Байзо дошт

پنبه هر چند درین کار ید بیضا داشت

Соиби он аҳд куҷо рафт ки аз сӯхтагон

صائب آن عهد کجا رفت که از سوختگان

Доғ ӯ гӯшаи чашмӣ ба ман шайдо дошт ?

داغ او گوشه چشمی به من شیدا داشت؟