Ҷӯш май хиштӣ агар аз хами саҳбои бардошт

جوش می خشتی اگر از خم صهبا برداشت

Сақфи ин майкадаро ҷӯши ман аз ҷои бардошт

سقف این میکده را جوش من از جا برداشت

Даст агар дар камар кӯҳ кунад май гусалад

دست اگر در کمر کوه کند می گسلد

Зӯри шавқӣ ки марои силсила аз пои бардошт

زور شوقی که مرا سلسله از پا برداشت

Шурӣ аз нолаи маҷнӯн ба биёбон афтод

شوری از ناله مجنون به بیابان افتاد

Ки дил аз синаи Лайлии раҳи саҳрои бардошт

که دل از سینه لیلی ره صحرا برداشت

Ман на онам ки таровуш кунад аз ман суханӣ

من نه آنم که تراوش کند از من سخنی

Парда аз рози ман он оинаи симои бардошт

پرده از راز من آن آینه سیما برداشت

Пои ман бар сар ганҷаст ба ҳар ҷо ки рӯм

پای من بر سر گنج است به هر جا که روم

То ки аз хоки марои обилаи пои бардошт

تا که از خاک مرا آبله پا برداشت

Чаҳ зи андешаи таҷред ба худ май ларзӣ ?

چه ز اندیشه تجرید به خود می لرزی؟

Сӯзанӣ буд дарин роҳ , масеҳои бардошт

سوزنی بود درین راه، مسیحا برداشت

Шарми андешаи гудози ту ки рӯзафзӯни бод

شرم اندیشه گداز تو که روزافزون باد

Аз дили аҳли ҳаваси ёди таманнои бардошт

از دل اهل هوس یاد تمنا برداشت

Тоқат дидани ҳамчашм ки дорад соиб ?

طاقت دیدن همچشم که دارد صائب؟

Дид аз даври марои булбулу ғавғои бардошт

دید از دور مرا بلبل و غوغا برداشت