Аз дилами ишқ ба ҷомии ғамии дунёи бардошт

از دلم عشق به جامی غمی دنیا برداشت

Натавон пунбаи чунин аз сари минои бардошт

نتوان پنبه چنین از سر مینا برداشت

Чашмаи обилаи мо ба гуҳар пайваста аст

چشمه آبله ما به گهر پیوسته است

Ғӯта дар ганҷ зад он кас ки паии мо бардошт

غوطه در گنج زد آن کس که پی ما برداشت

Водӣ ишқ шуд аз силсилаи ҷунбони маъмур

وادی عشق شد از سلسله جنبان معمور

Шавқи рӯзӣ ки марои силсила аз пои бардошт

شوق روزی که مرا سلسله از پا برداشت

Боз чун ҳалқаи занҷир , слост дорад

باز چون حلقه زنجیر، سلاست دارد

Зулф ҳар чанд ки рабт аз сухани мо бардошт

زلف هر چند که ربط از سخن ما برداشت

Кард девонагӣам дар дару девори асар

کرد دیوانگیم در در و دیوار اثر

Каъба чун маҳмили Лайлии раҳи саҳрои бардошт

کعبه چون محمل لیلی ره صحرا برداشت

Чаҳ хаёласт марои чарх сбкбор кунад ?

چه خیال است مرا چرخ سبکبار کند؟

Бор сӯзан натавонист зи исои бардошт

بار سوزن نتوانست ز عیسی برداشت

Сояаш хӯнии чандини камар кӯҳкан аст

سایه اش خونی چندین کمر کوهکن است

Кӯҳи дардӣ ки дил аз ишқи ту танҳо бардошт

کوه دردی که دل از عشق تو تنها برداشت

Ҳасан бепарда буд пардаи бенаии чашм

حسن بی پرده بود پرده بینایی چشم

Содаи лавҳи он ки турои пардаи зи симои бардошт

ساده لوح آن که ترا پرده ز سیما برداشت

Домани дашти ҷунуни олам навмидӣ нест

دامن دشت جنون عالم نومیدی نیست

Хоҳад аз хоки марои обилаи пои бардошт

خواهد از خاک مرا آبله پا برداشت

Дар талофӣ гуҳар ифшоанд ва ҳамон мунфаил аст

در تلافی گهر افشاند و همان منفعل است

Қатрае чанд ки абр аз дили дарёи бардошт

قطره ای چند که ابر از دل دریا برداشت

Домани умри абадро натавон дод аз даст

دامن عمر ابد را نتوان داد از دست

Шона чун даст азон зулфи чилипои бардошт ?

شانه چون دست ازان زلف چلیپا برداشت؟

Гар чунин дода худ боз сетанд соиб

گر چنین داده خود باز ستاند صائب

Ғайр ибрат натавон ҳеҷ зи дунёи бардошт

غیر عبرت نتوان هیچ ز دنیا برداشت