Дили сад чок агар дасти зи тан барме дошт

دل صد چاک اگر دست ز تن برمی داشت

Роҳ чун шона дар он зулф мънбр ме дошт

راه چون شانه در آن زلف معنبر می داشت

Он ки гирён ба сари хок ман омад чун шамъ

آن که گریان به سر خاک من آمد چون شمع

Кош дар зиндагӣ аз хоки маро барме дошт

کاش در زندگی از خاک مرا برمی داشت

Дил бе ҳавсилаи саршори з май ме гардид

دل بی حوصله سرشار ز می می گردید

Чун сабуи дасти талабгар ба таҳ сар ме дошт

چون سبو دست طلب گر به ته سر می داشت

наметавонистам азон лаб , даҳанӣ ширин кард

می توانستم ازان لب، دهنی شیرین کرد

Хол агар чашм азон кунҷи даҳан барме дошт

خال اگر چشم ازان کنج دهن برمی داشت

Гар ба ҳамёни зар афзӯда шудӣ тӯли ҳаёт

گر به همیان زر افزوده شدی طول حیات

Зиндагӣ беш зи дарвеш , тавонгар ме дошт

زندگی بیش ز درویش، توانگر می داشت

Агар ойӣна наме буд зи равшани гуҳарон

اگر آیینه نمی بود ز روشن گهران

Ки чароғӣ ба сари хок Сикандар медошт ?

که چراغی به سر خاک سکندر می داشت؟

Сӯратӣ дошт фикандан ба замини ҳарфи маро

صورتی داشت فکندن به زمین حرف مرا

Агар он оинаи рӯи тӯтӣ дигар ме дошт

اگر آن آینه رو طوطی دیگر می داشت

Натавон кунад дил аз сӯрати ширин , вар на

نتوان کند دل از صورت شیرین، ور نه

Кӯҳро нолаи Фарҳоди зи ҷо барме дошт

کوه را ناله فرهاد ز جا برمی داشت

Ҳамаро дар сару кори ту ба рағбат ме кард

همه را در سر و کار تو به رغبت می کرد

Соиби длшдаҳгар сад дил дигар ме дошт

صائب دلشده گر صد دل دیگر می داشت