Агар ойӣнаи дили нур ва сафойӣ ме дошт

اگر آیینه دل نور و صفایی می داشت

Дар назари чеҳраи хуршед лақое ме дошт

در نظر چهره خورشید لقایی می داشت

Харҷи обу гул таъмир намешуд ҳаргиз

خرج آب و گل تعمیر نمی شد هرگز

Барги коҳи ман агар коҳрбоиӣ ме дошт

برگ کاه من اگر کاهربایی می داشت

Даст дар доман хуршед намезад шабнам

دست در دامن خورشید نمی زد شبنم

Гули ин боғ агар буи вафое ме дошт

گل این باغ اگر بوی وفایی می داشت

Бар сари кӯии ту ғавғои қиёмат май буд

بر سر کوی تو غوغای قیامت می بود

Гар шикасти дили ушшоқ садое ме дошт

گر شکست دل عشاق صدایی می داشت

Май гузашт аз дили ман рости куҷои новак ӯ

می گذشت از دل من راست کجا ناوک او

Устихони ман агар бахт ҳумое ме дошт

استخوان من اگر بخت همایی می داشت

Ба ҷафои дили з ту шуд қонеъ ва дшмнком аст

به جفا دل ز تو شد قانع و دشمنکام است

Оҳ агар аз ту таманноӣ вафое ме дошт

آه اگر از تو تمنای وفایی می داشت

Бихбр мегузарад умри гиромии афсӯс

بیخبر می گذرد عمر گرامی افسوس

Коши ин қофилаи овоз дарое ме дошт

کاش این قافله آواز درایی می داشت

Дили ниҳоди қафас ҷисм намешуд соиб

دل نهاد قفس جسم نمی شد صائب

Дили саргашта агар роҳ ба ҷое ме дошт

دل سرگشته اگر راه به جایی می داشت