Пушти ойӣна буд пардаи мастурии зишт

پشت آیینه بود پرده مستوری زشت

Зоҳид аз каъбаи ҳамон ба ки наёяд ба кунишат

زاهد از کعبه همان به که نیاید به کنشت

Ахтари мо зи сияҳи рӯзии толеъ доғ аст

اختر ما ز سیه روزی طالع داغ است

Дида шӯр хӯрд хӯни ҷигар аз рухи зишт

دیده شور خورد خون جگر از رخ زشت

Ишқи трдсти ту деҳқон ғарибӣаст ки тухм

عشق تردست تو دهقان غریبی است که تخم

То нашуд сӯхта , дар мазраъ умед накишт

تا نشد سوخته، در مزرع امید نکشت

Чанд аз чарх бало зояд ва бардорад хок ?

چند از چرخ بلا زاید و بردارد خاک؟

То кӣ ин ҳомилаи фитна буд бар сари хишт ?

تا کی این حامله فتنه بود بر سر خشت؟

Ҳар ки қолаби тиҳӣ аз ҷилваи қад ту кунад

هر که قالب تهی از جلوه قد تو کند

Рост чун сарв барандаш ба хиёбони биҳишт

راست چون سرو برندش به خیابان بهشت

Он ки бар хирмани мо сӯхтагон оташ зад

آن که بر خرمن ما سوختگان آتش زد

Донаи холи ту бар оташи ёқӯти буришат

دانه خال تو بر آتش یاقوت برشت

Меҳри бардошти зи лаб , субҳ қиёмат хандид

مهر برداشت ز لب، صبح قیامت خندید

Пардаи афканди зи рух , дар пас дар монад биҳишт

پرده افکند ز رخ، در پس در ماند بهشت

Бетакаллуф , ғазали соиби ширин сухан аст

بی تکلف، غزل صائب شیرین سخن است

Ғазалиро ки тавон бо ғазал хоҷа навишт

غزلی را که توان با غزل خواجه نوشت