Хам чу гардад қади афрохта мебояд рафт

خم چو گردد قدِ افراخته می‌باید رفت

Пул бар ин об чу шуд сохта мебояд рафт

پل بر این آب چو شد ساخته می‌باید رفت

Роҳи борӣки адами роҳ гронборон нест

راه باریک عدم راه گرانباران نیست

Ҳар чаҳ дорӣ ҳама андохта мебояд рафт

هر چه داری همه انداخته می‌باید رفت

Ончӣ дар кор буд сохтанаши худсозии аи сет

آنچه در کار بود ساختنش خودسازی است

Гӯ машав кори ҷаҳони сохта , мебояд рафт

گو مشو کار جهان ساخته، می‌باید رفت

Санг роҳаст ғами қофилау фикри рафиқ

سنگ راه است غم قافله و فکر رفیق

Фард ва танҳо ҳама ҷо тохта мебояд рафт

فرد و تنها همه جا تاخته می‌باید رفت

Ба нафас тай нашавад домани саҳрои адам

به نفس طی نشود دامن صحرای عدم

Ин раҳи давр , нафаси бохта мебояд рафт

این ره دور، نفس‌باخته می‌باید رفت

То магари шоҳиди мақсӯд мусаввир гардад

تا مگر شاهدِ مقصود مصوّر گردد

Дил чун оинаи пардохта мебояд рафт

دلِ چون آینه پرداخته می‌باید رفت

Сипари роҳрав аз роҳзанон урёнӣ аст

سپر راهرو از راهزنان عریانی است

Теғи ҷонро зи ниёами охта мебояд рафт

تیغ جان را ز نیام آخته می‌باید رفت

Ин раҳи пари хас ва хошок шавад пок ба оҳ

این ره پر خس و خاشاک شود پاک به آه

Илми оҳи броФрохтаҳ мебояд рафт

علم آه برافراخته می‌باید رفت

Ман гирифтам ки қимор аз ҳамаи олами барадӣ

من گرفتم که قمار از همه عالم بردی

Дасти охири ҳамаро бохта мебояд рафт

دست آخر همه را باخته می‌باید رفت

Ин сафари ҳамчуи сафарҳои дигар соиб нест

این سفر همچو سفرهای دگر صائب نیست

Бор ҳастӣ з худ андохта мебояд рафт

بار هستی ز خود انداخته می‌باید رفت