Ҳар ки омад ба ҷаҳони даст ба домон зад ва рафт

هر که آمد به جهان دست به دامان زد و رفت

Бар сари хишти аносири ду се ҷавлон зад ва рафт

بر سر خشت عناصر دو سه جولان زد و رفت

Сахт корӣаст бурун омадан аз ӯҳдаи расм

سخت کاری است برون آمدن از عهده رسم

Зини сабаб буд ки маҷнӯн ба биёбон зад ва рафт

زین سبب بود که مجنون به بیابان زد و رفت

Вақти он хуш ки дарин роҳ нигарадед гиреҳ

وقت آن خوش که درین راه نگردید گره

Сина чун обила бар хор муғелон зад ва рафт

سینه چون آبله بر خار مغیلان زد و رفت

Дилам аз рафтани айёми ҷавонӣ доғ аст

دلم از رفتن ایام جوانی داغ است

Оҳи азин барқ ки оташ ба Нитсаатон зад ва рафт

آه ازین برق که آتش به نیستان زد و رفت

Ҳар ки чун шабнами гул пок шуд аз олоиш

هر که چون شبنم گل پاک شد از آلایش

Ғӯта дар чашмаи хуршед дурахшон зад ва рафт

غوطه در چشمه خورشید درخشان زد و رفت

Дили ман об шуд аз ғайрати иқболи ҳубоб

دل من آب شد از غیرت اقبال حباب

Ки ба як чашм задани ғӯта ба Аммон зад ва рафт

که به یک چشم زدن غوطه به عمان زد و رفت

Доғи мо чашм ба алмос нигараданд сиёҳ

داغ ما چشم به الماس نگرداند سیاه

Захми мо теғи тағофул ба намакдон зад ва рафт

زخم ما تیغ تغافل به نمکدان زد و رفت

Ҳар ки аз чашмаи теғи ту дамӣ об кашид

هر که از چشمه تیغ تو دمی آب کشید

Хок дар дидаи сарчашма ҳайвон зад ва рафт

خاک در دیده سرچشمه حیوان زد و رفت

Булбули мо ба дили нозуки гул раҳм накард

بلبل ما به دل نازک گل رحم نکرد

Оташ аз шуълаи овоз ба бустон зад ва рафт

آتش از شعله آواز به بستان زد و رفت

Мижа бар ҳам назд аз хоби аҷали дидаи мо

مژه بر هم نزد از خواب اجل دیده ما

Ин намакро ки ба ин захм намоён зад ва рафт ?

این نمک را که به این زخم نمایان زد و رفت؟

Аз парешонеи мо ёд куҷо хоҳад кард ?

از پریشانی ما یاد کجا خواهد کرد؟

Дил ки бар кӯчаи он зулф парешон зад ва рафт

دل که بر کوچه آن زلف پریشان زد و رفت

Вақти он роҳравии хуш ки азин хорстон

وقت آن راهروی خوش که ازین خارستان

Даст чун барқи ҷҳонсўз ба домон зад ва рафт

دست چون برق جهانسوز به دامان زد و رفت

Ғами лашкари хур агар Подшаҳӣ май хоҳӣ

غم لشکر خور اگر پادشهی می خواهی

Мӯри ин замзама бар гӯш сулаймон зад ва рафт

مور این زمزمه بر گوش سلیمان زد و رفت

Ҳар насимӣ ки баровард сар аз ҷайби адам

هر نسیمی که برآورد سر از جیب عدم

Бар дили сӯхтаи мо ду се домон зад ва рафт

بر دل سوخته ما دو سه دامان زد و رفت

Ҷигари аҳли сухан аз нафаси соиби сӯхт

جگر اهل سخن از نفس صائب سوخت

Оҳи азин шамъ ки оташ ба шабистон зад ва рафт

آه ازین شمع که آتش به شبستان زد و رفت