Чашм бар хуршед тобон нест вайрони маро

چشم بر خورشید تابان نیست ویران مرا

Карами шаб тобӣ барафрӯзад шабистони маро

کرم شب تابی برافروزد شبستان مرا

Дар замини поки ман реги равон ҳирс нест

در زمین پاک من ریگ روان حرص نیست

Тоза месозад раги токии гулистони маро

تازه می سازد رگ تاکی گلستان مرا

Ҳайрати дидор , қуфли хонаи чашм ман аст

حیرت دیدار، قفل خانه چشم من است

Нест умеди гушоиши чашми ҳайрони маро

نیست امید گشایش چشم حیران مرا

Зери бори миннати абр баҳорон нестам

زیر بار منت ابر بهاران نیستم

Зуҳра шерон диҳад оби Нитсаатон маро

زهره شیران دهد آب نیستان مرا

Дар муҳӣт ишқ дорам чун садафи сад хонаи хоҳ

در محیط عشق دارم چون صدف صد خانه خواه

Сар фурӯ ноед ба саҳрои абри Нитсаон маро

سر فرو ناید به صحرا ابر نیسان مرا

Аз фурӯғи шамъи эмини санги атлас пӯш шуд

از فروغ شمع ایمن سنگ اطلس پوش شد

Доғ навмидӣ нахоҳад сӯхтани ҷони маро

داغ نومیدی نخواهد سوختن جان مرا

намеравад сад ҷои дил аз ошуфтагӣ , зулфӣ куҷост

می رود صد جا دل از آشفتگی، زلفی کجاست

То кунад шерозаи авроқи парешони маро ?

تا کند شیرازه اوراق پریشان مرا؟

Борҳои домани зи чанги барқ берун карда ам

بارها دامن ز چنگ برق بیرون کرده ام

Хори натавонад гирифтани тарафи домони маро

خار نتواند گرفتن طرف دامان مرا

Ток агар дасти ҳимояти брнёрди зи остин

تاک اگر دست حمایت برنیارد ز آستین

Кист каз даст фалак гирад гиребони маро ?

کیست کز دست فلک گیرد گریبان مرا؟

То қиёмати соиб аз дарюза гардад бе ниёз

تا قیامت صائب از دریوزه گردد بی نیاز

Абр агар дар хоб бинад чашми гирёни маро

ابر اگر در خواب بیند چشم گریان مرا