Барг коҳӣ нест кишти нобасомони маро

برگ کاهی نیست کشت نابسامان مرا

Хӯша аз ашк пушаймонӣаст деҳқони маро

خوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا

Ҳаст аз рӯзи азал бо печу тоби омезишӣ

هست از روز ازل با پیچ و تاب آمیزشی

Чун миёни нозуки хубон , раги ҷони маро

چون میان نازک خوبان، رگ جان مرا

Мазраъи умеди ман аз сайри чашмӣ тоза рӯаст

مزرع امید من از سیر چشمی تازه روست

Шабнамӣ сероб дорад боғу бустони маро

شبنمی سیراب دارد باغ و بستان مرا

Дидаи ойӣна аз нақши парешон сайр шуд

دیده آیینه از نقش پریشان سیر شد

Нест сирӣ аз тамошои чашми ҳайрони маро

نیست سیری از تماشا چشم حیران مرا

Фикри шӯрангези ман девонагӣ ме оварад

فکر شورانگیز من دیوانگی می آورد

Ҳаст занҷири ҷунуни шерозаи девони маро

هست زنجیر جنون شیرازه دیوان مرا

Бар дили озодаи ман фикри меҳмон бор нест

بر دل آزاده من فکر مهمان بار نیست

Аз дили худ рӯзӣ омодааст меҳмони маро

از دل خود روزی آماده است مهمان مرا

Нома ношстаҳ натавон ёфт дар девони ҳашар

نامه ناشسته نتوان یافت در دیوان حشر

Гар биФшорнди рӯзи ҳашари домони маро

گر بیفشارند روز حشر دامان مرا

Нест бе доғи ҷунуни соиби дили ғам дида ам

نیست بی داغ جنون صائب دل غم دیده ام

Ҳеҷ кас бегул надорад ёд , бустони маро

هیچ کس بی گل ندارد یاد، بستان مرا