зи шарм дар ҳарами васли ҷони муҳаррами сӯхт

ز شرم در حرم وصل جان محرم سوخت

Фиғон ки ташнаи мо дар канори замзами сӯхт

فغان که تشنه ما در کنار زمزم سوخت

Гузашти партав рӯй ту бар бисоти чаман

گذشت پرتو روی تو بر بساط چمن

Ақиқи лолау гул дар даҳони шабнами сӯхт

عقیق لاله و گل در دهان شبنم سوخت

Басаст сӯхтани хорзори тӯҳмат ро

بس است سوختن خارزار تهمت را

Ба нури чеҳраи чароғӣ ки шарми Марями сӯхт

به نور چهره چراغی که شرم مریم سوخت

зи ҳади гузашт чу борон , зи барқ камтар нест

ز حد گذشت چو باران، ز برق کمتر نیست

Баҳору боғи ман аз гиряи дамодами сӯхт

بهار و باغ من از گریه دمادم سوخت

зи чарби нармии бдботнони зи роҳи Марв

ز چرب نرمی بدباطنان ز راه مرو

Ки доғҳои ман аз чашми нарми марҳами сӯхт

که داغهای من از چشم نرم مرهم سوخت

зи инқилоби ҷаҳон зинҳор амн мабош

ز انقلاب جهان زینهار امن مباش

Ки шамъи сури мукаррар барои мотами сӯхт

که شمع سور مکرر برای ماتم سوخت

Дили гирифтаи моро ба ҳол худ бигзор

دل گرفته ما را به حال خود بگذار

Ки дар гушӯдан ин ғунчаи субҳро дами сӯхт

که در گشودن این غنچه صبح را دم سوخت

зи чашми хира трдомнон машав эмин

ز چشم خیره تردامنان مشو ایمن

Ки гул ба оташи сӯзони зи чашми шабнами сӯхт

که گل به آتش سوزان ز چشم شبنم سوخت

Ҳамон зи хандаи биҷо ба марг хеш нишаст

همان ز خنده بیجا به مرگ خویش نشست

Агар чаҳ барқи фанои хонимони олами сӯхт

اگر چه برق فنا خانمان عالم سوخت

Ҳамон чароғ маро нест равшании соиб

همان چراغ مرا نیست روشنی صائب

Агар чаҳ аз нафаси гарми ман ду олами сӯхт

اگر چه از نفس گرم من دو عالم سوخت