Абири зулф ба ҷайб сабо набояд рехт

عبیر زلف به جیب صبا نباید ریخت

Ба чашм бебасарон тўтё набояд рехт

به چشم بی بصران توتیا نباید ریخت

Ба зуд , бода ба аҳл риё набояд дод

به زود، باده به اهل ریا نباید داد

Ба хоки шӯраи зор бақо набояд рехт

به خاک شوره زار بقا نباید ریخت

зи сӯзи дили пару бол манаст захми забон

ز سوز دل پر و بال من است زخم زبان

Чу барқ , хори марои пеш по набояд рехт

چو برق، خار مرا پیش پا نباید ریخت

Ба сахти рӯеи гардуни сабур бояд буд

به سخت رویی گردون صبور باید بود

Вагарнаи донаи дарин Асия набояд рехт

وگرنه دانه درین آسیا نباید ریخت

Хароби ҳолеи қаср ҳубоб ме гуяд

خراب حالی قصر حباب می گوید

Ки ранги хонаи зи дарё ҷудо набояд рехт

که رنگ خانه ز دریا جدا نباید ریخت

з бе бизоъатии хеши об хоҳӣ шуд

ز بی بضاعتی خویش آب خواهی شد

зи дили буруни ғами худ пеш мо набояд рехт

ز دل برون غم خود پیش ما نباید ریخت

Далели иззати аҳли сухани ҳамин кофӣ аст

دلیل عزت اهل سخن همین کافی است

Ки хурдаҳои қалами зер по набояд рехт

که خرده های قلم زیر پا نباید ریخت

Чу моҳи Миср , суханро азиз бояд дошт

چو ماه مصر، سخن را عزیز باید داشت

Гуҳар чу обила дар даст ва по набояд рехт

گهر چو آبله در دست و پا نباید ریخت

Басаст рӯзии тӯтии шкрзбонии хеш

بس است روزی طوطی شکرزبانی خویش

Шукр ба соиби ширин наво набояд рехт

شکر به صائب شیرین نوا نباید ریخت