Пеши теғ ва тир ночораст астодни маро

پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مرا

Чун илм , номӯси лшкрҳост бар гардани маро

چون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا

Сӯрати ҳоли ҷаҳони зангӣ ва ман ойӣна ам

صورت حال جهان زنگی و من آیینه ام

Ҷуз кудурат нест ҳосил аз дили равшани маро

جز کدورت نیست حاصل از دل روشن مرا

Чун илм мебоядам зад ғӯта дар дарёии теғ

چون علم می بایدم زد غوطه در دریای تیغ

Нест бар тан гарчи ғайр аз перҳани ҷавшани маро

نیست بر تن گرچه غیر از پیرهن جوشن مرا

Барнамеи тобади фурӯғи орият кошона ам

برنمی تابد فروغ عاریت کاشانه ام

Гул фитад аз меҳру ма дар дидаи равзани маро

گل فتد از مهر و مه در دیده روزن مرا

Файзи ашки гарми ман хуршедро дорад кабоб

فیض اشک گرم من خورشید را دارد کباب

намешавад санги маломати лаъл дар домани маро

می شود سنگ ملامت لعل در دامن مرا

Дар биҳишт афтод , ҳар каси боғи худ аз хона кард

در بهشت افتاد، هر کس باغ خود از خانه کرد

Синаи пар доғ дорад фориғ аз гулшани маро

سینه پر داغ دارد فارغ از گلشن مرا

Нестам дар анҷумани ғофили зи истеъдоди ҷанг

نیستم در انجمن غافل ز استعداد جنگ

Ҳаст чун фонӯс , ҷавшани зери пероҳани маро

هست چون فانوس، جوشن زیر پیراهن مرا

Фикр бе ҳосили серумро дар гиребон ғӯта дод

فکر بی حاصل سرم را در گریبان غوطه داد

Рустамии кӯ то براردи зин чаҳ бежани маро ?

رستمی کو تا برآرد زین چه بیژن مرا؟

Ҳосили ман барнаме ояд ба арбоби савол

حاصل من برنمی آید به ارباب سؤال

Хӯшаи чин аз дона афзӯнаст дар хирмани маро

خوشه چین از دانه افزون است در خرمن مرا

Беқарориҳои ман манзил намедонад ки чист

بی قراری های من منزل نمی داند که چیست

Нест чун реги равони дилгирӣ аз рафтани маро

نیست چون ریگ روان دلگیری از رفتن مرا

Аз сияҳи рӯзони чароғи айши ман равшан шавад

از سیه روزان چراغ عیش من روشن شود

Нест боғи длгшои ҷузи гӯшаи гулхани маро

نیست باغ دلگشا جز گوشه گلخن مرا

Хори деворам , барӯмандӣ намедонам ки чист

خار دیوارم، برومندی نمی دانم که چیست

Ҷилва хушкӣаст соиби рӯзӣ аз гулшани маро

جلوه خشکی است صائب روزی از گلشن مرا